🔺قاتل یا قهرمان
✍ا. سرگشته
۱۱ دسامبر ۲۰۲۴
چند روز پیش، برایان تامپسون، مدیر یکی از شرکت‌های بزرگ بیمه در نیویورک به قتل رسید. فیلم لحظهُ قتل در رسانه‌ها پخش شد و ماجرا به صدر خبرها رسید. طبق عادت رفتم سراغ بخش کامنت‌ها. دیدم تقریبا بدون استثنا همه از قاتل دفاع کرده‌اند و به مقتول حمله. طرف مدیر شرکتی بوده که سال گذشته بیست میلیارد دلار سود داشته، حقوق ده میلیون دلاری می‌گرفته، و در همان حال نزدیک ۴۰ درصد دعاوی بیمه‌شدگان را رد کرده بوده است. در واقع با طفره رفتن از پرداخت هزینهُ درمان مردم به سود سرسام‌آور دست یافته بود. مردم همه شاکی هستند که از خورد و خوراکشان می‌زنند و شغل دوم می‌گیرند تا ماهی چند هزار دلار حق بیمه بپردازند و به خیال خودشان بیمه داشته باشند. بعد وقتی پایشان به بیمارستان کشید شرکت بیمه با انواع حیل از پرداخت هزینه درمان شانه خالی می‌کند. مثلا دبّه در می‌آورند که بیمارستانی که رفتی در شبکهُ ما نیست، درمان خاص تو تحت پوشش نیست، جراحی‌ات جنبهُ تزئینی داشت و جراحی پلاستیک محسوب می‌شود، داروی تو ضروری نیست، روش درمان کم‌هزینه‌تری هست و... . پزشک باید شرکت بیمه را قانع کند که دارو یا جراحی برای درمان ضروری است، و همهُ این‌ها به معنای تاُخیر در روند معالجه است. اخیراً حتی طرحی داشتند که پول خدمات بیهوشی را نپردازند، یعنی زیر تیغ جراحی هم رفتی خرج بیهوشی پای خودت.
یکی در بخش کامنت‌ها مدیر بیمه را قاتل زنجیره‌ای نامیده بود که دستش به خون بسیاری از بیماران آلوده است. دیگری نوشته بود اگر دنبال مظنون بگردید می‌بینید که ۵۰ میلیون نفر از آن مرد کینه به دل داشتند و در مظان اتهام هستند. یکی از تجربهُ شخصی خودش نوشته بود که بیمه از پرداخت هزینهُ درمان شانه خالی کرد و هست و نیستش به باد رفت. یکی دیگر طعنه زده بود که این هم یک قربانی دیگر که جانش را به خاطر طمع شرکت‌های بیمه از دست داد. حتی پزشک‌ها و پرستارها هم از تجربیات بدشان با شرکت‌های بیمه نوشته بودند. قاتل ظرف یک روز به قهرمان ملی بدل شد. انگار مردم دوباره رابین هودی پیدا کرده‌اند که حق آنها را از ظالمان بگیرد. طوری شد که پلیس و فرماندار و شهردار چند بار درخواست کردند که لطفاً مردم از قاتل قهرمان نسازند.
از همان ابتدا معلوم بود که قتل برنامه‌ریزی شده است، تصادفی نبوده، و انگیزهُ قاتل هم مربوط به انتقام از شرکت بیمه بوده، نه مثلا از میان بردن رقیب عشقی. اخبار بعدی این ظن را تقویت کرد. روی پوکهُ فشنگ‌ها نوشته بود "تاُخیر، طفره، سرنگونی" که اشاره به عنوان کتابی است درباره شرکت‌های بیمه که چطور با لطائف‌الحیل از پرداخت هزینهُ درمان تن می‌زنند. شناسایی قاتل، مسیر حرکت او، و دستگیری‌اش در شهری مثل نیویورک که همه جا دوربین مدار بسته نصب شده کار سختی نیست. معلوم شد مرد مدتی منتظر سوژه مانده بود، بعد با دوچرخه صحنه را ترک کرده و سوار اتوبوس شده و فلنگ را بسته و از شهر رفته. در تمام تصاویر مرد قاتل همه جا ماسک به چهره داشت تا بالاخره عکس بدون ماسک او هم منتشر شد. ظاهرا در هتل به او گفته بودند برای این که چهره‌اش با کارت شناسایی مقایسه شود باید ماسک را بردارد و فیلمِ همان چند ثانیه به دست پلیس رسید. عکس جوانی منتشر شد که به پهنای صورت می‌خندید. جایزه‌ای هم برای دستگیری‌اش تعیین شد. اما محتوای خبر به این سمت حرکت کرد که چرا عموم مردم از قتل یک مدیر شرکت خوشحال‌اند و توضیح نارضایتی عمومی از شرکت‌های بیمه چیست؟ چند شرکت بیمه هم اعلام کردند طرحشان برای خارج کردن خدمات بیهوشی از پوشش بیمه را کنار گذاشته‌اند. خلاصه که انگار لازم بود کسی به قتل برسد تا رسانه‌های عمومی به مسئله‌ای با این ابعاد که تک تک شهروندان را تحت تاثیر قرار می‌دهد بپردازند.
بالاخره بعد از چند روز قاتل را در شهر کوچکی در پنسیلوانیا در شعبهُ مک‌دونالد شناسایی و دستگیر کردند. لوئیجی منجیونی، جوانی ۲۶ ساله، خوش سیما، ورزشکار، از خانواده‌ای بسیار ثروتمند که به دبیرستان خصوصی گران‌قیمتی در بالتیمور رفته و شاگرد اول شده و از دانشگاه پنسیلوانیا فوق‌لیسانس برنامه‌نویسی کامپیوتر گرفته و مشغول کار شده. دوستانش از مهربانی و هوش سرشار او تعریف‌ها کردند. بر اساس همهُ نشانه‌ها باید زندگی بدون دردسری در پیش می‌گرفت. این که چطور به منتقد شرکت‌های خصوصی بدل شد هنوز روشن نیست، ولی رسانه‌ها در فضای مجازی اطلاعات پراکنده‌ای پیدا کرده‌اند که سرنخ‌هایی به دست می‌دهد. مثلا برای کتاب نقد تد کازینسکی بر جامعهُ صنعتی یادداشت تحسین‌آمیزی نوشته بود و ادعا کرده که حرف‌های کازینسکی چندان بیراه نیست. [ادامه در زیر]
#هومن_پناهنده
@gashthaa
✍ا. سرگشته
۱۱ دسامبر ۲۰۲۴
چند روز پیش، برایان تامپسون، مدیر یکی از شرکت‌های بزرگ بیمه در نیویورک به قتل رسید. فیلم لحظهُ قتل در رسانه‌ها پخش شد و ماجرا به صدر خبرها رسید. طبق عادت رفتم سراغ بخش کامنت‌ها. دیدم تقریبا بدون استثنا همه از قاتل دفاع کرده‌اند و به مقتول حمله. طرف مدیر شرکتی بوده که سال گذشته بیست میلیارد دلار سود داشته، حقوق ده میلیون دلاری می‌گرفته، و در همان حال نزدیک ۴۰ درصد دعاوی بیمه‌شدگان را رد کرده بوده است. در واقع با طفره رفتن از پرداخت هزینهُ درمان مردم به سود سرسام‌آور دست یافته بود. مردم همه شاکی هستند که از خورد و خوراکشان می‌زنند و شغل دوم می‌گیرند تا ماهی چند هزار دلار حق بیمه بپردازند و به خیال خودشان بیمه داشته باشند. بعد وقتی پایشان به بیمارستان کشید شرکت بیمه با انواع حیل از پرداخت هزینه درمان شانه خالی می‌کند. مثلا دبّه در می‌آورند که بیمارستانی که رفتی در شبکهُ ما نیست، درمان خاص تو تحت پوشش نیست، جراحی‌ات جنبهُ تزئینی داشت و جراحی پلاستیک محسوب می‌شود، داروی تو ضروری نیست، روش درمان کم‌هزینه‌تری هست و... . پزشک باید شرکت بیمه را قانع کند که دارو یا جراحی برای درمان ضروری است، و همهُ این‌ها به معنای تاُخیر در روند معالجه است. اخیراً حتی طرحی داشتند که پول خدمات بیهوشی را نپردازند، یعنی زیر تیغ جراحی هم رفتی خرج بیهوشی پای خودت.
یکی در بخش کامنت‌ها مدیر بیمه را قاتل زنجیره‌ای نامیده بود که دستش به خون بسیاری از بیماران آلوده است. دیگری نوشته بود اگر دنبال مظنون بگردید می‌بینید که ۵۰ میلیون نفر از آن مرد کینه به دل داشتند و در مظان اتهام هستند. یکی از تجربهُ شخصی خودش نوشته بود که بیمه از پرداخت هزینهُ درمان شانه خالی کرد و هست و نیستش به باد رفت. یکی دیگر طعنه زده بود که این هم یک قربانی دیگر که جانش را به خاطر طمع شرکت‌های بیمه از دست داد. حتی پزشک‌ها و پرستارها هم از تجربیات بدشان با شرکت‌های بیمه نوشته بودند. قاتل ظرف یک روز به قهرمان ملی بدل شد. انگار مردم دوباره رابین هودی پیدا کرده‌اند که حق آنها را از ظالمان بگیرد. طوری شد که پلیس و فرماندار و شهردار چند بار درخواست کردند که لطفاً مردم از قاتل قهرمان نسازند.
از همان ابتدا معلوم بود که قتل برنامه‌ریزی شده است، تصادفی نبوده، و انگیزهُ قاتل هم مربوط به انتقام از شرکت بیمه بوده، نه مثلا از میان بردن رقیب عشقی. اخبار بعدی این ظن را تقویت کرد. روی پوکهُ فشنگ‌ها نوشته بود "تاُخیر، طفره، سرنگونی" که اشاره به عنوان کتابی است درباره شرکت‌های بیمه که چطور با لطائف‌الحیل از پرداخت هزینهُ درمان تن می‌زنند. شناسایی قاتل، مسیر حرکت او، و دستگیری‌اش در شهری مثل نیویورک که همه جا دوربین مدار بسته نصب شده کار سختی نیست. معلوم شد مرد مدتی منتظر سوژه مانده بود، بعد با دوچرخه صحنه را ترک کرده و سوار اتوبوس شده و فلنگ را بسته و از شهر رفته. در تمام تصاویر مرد قاتل همه جا ماسک به چهره داشت تا بالاخره عکس بدون ماسک او هم منتشر شد. ظاهرا در هتل به او گفته بودند برای این که چهره‌اش با کارت شناسایی مقایسه شود باید ماسک را بردارد و فیلمِ همان چند ثانیه به دست پلیس رسید. عکس جوانی منتشر شد که به پهنای صورت می‌خندید. جایزه‌ای هم برای دستگیری‌اش تعیین شد. اما محتوای خبر به این سمت حرکت کرد که چرا عموم مردم از قتل یک مدیر شرکت خوشحال‌اند و توضیح نارضایتی عمومی از شرکت‌های بیمه چیست؟ چند شرکت بیمه هم اعلام کردند طرحشان برای خارج کردن خدمات بیهوشی از پوشش بیمه را کنار گذاشته‌اند. خلاصه که انگار لازم بود کسی به قتل برسد تا رسانه‌های عمومی به مسئله‌ای با این ابعاد که تک تک شهروندان را تحت تاثیر قرار می‌دهد بپردازند.
بالاخره بعد از چند روز قاتل را در شهر کوچکی در پنسیلوانیا در شعبهُ مک‌دونالد شناسایی و دستگیر کردند. لوئیجی منجیونی، جوانی ۲۶ ساله، خوش سیما، ورزشکار، از خانواده‌ای بسیار ثروتمند که به دبیرستان خصوصی گران‌قیمتی در بالتیمور رفته و شاگرد اول شده و از دانشگاه پنسیلوانیا فوق‌لیسانس برنامه‌نویسی کامپیوتر گرفته و مشغول کار شده. دوستانش از مهربانی و هوش سرشار او تعریف‌ها کردند. بر اساس همهُ نشانه‌ها باید زندگی بدون دردسری در پیش می‌گرفت. این که چطور به منتقد شرکت‌های خصوصی بدل شد هنوز روشن نیست، ولی رسانه‌ها در فضای مجازی اطلاعات پراکنده‌ای پیدا کرده‌اند که سرنخ‌هایی به دست می‌دهد. مثلا برای کتاب نقد تد کازینسکی بر جامعهُ صنعتی یادداشت تحسین‌آمیزی نوشته بود و ادعا کرده که حرف‌های کازینسکی چندان بیراه نیست. [ادامه در زیر]
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment