تامین آب شرب و مسأله مهاجر - پناهجویان افغان
لازم است حضور افغان ها از جهات مختلف بررسی بشود. البته روی سخن حکمرانی است که باید تکلیفش با مهاجرت و پناهجویی و تعیین مرز این دو هرچه سریعتر مشخص کند.
ایا کشور توان اکولوژیک برای پذیرش این تعداد (که هیچ کس و حتی خود حاکمیت هم ظاهرا نمی داندچند میلیون نفرند) انسان دارد؟
در مورد آب شرب :
در مساله پناهجو - مهاجر افغان فقط به مسأله تامین آب شرب شان تمرکز کنیم. اولا هیچ آمار دقیقی از تعدادشان در دست نیست و بنا بر تخمین‌ها گیرم کمتر از 5 میلیون باشد و یا حتی کمتر، نیاز آب شرب این جمعیت در خوشبینانه ترین حالت اگر سالیانه حدود یک میلیارد متر مکعب باشد ، هزینه هر لیتر آب شرب بین 2 تا پنج یورو برآورد می شود. در حالی که بیش از 400 شهر با تنش آبی مواجهند نیاز آبی این تعداد چگونه برآورده می‌شود؟
آب شرب آب گران قیمتی است چه از چاه‌ها و سدها استخراج و انتقال داده و گندزدایی شود و چه از طریق آب شیرین کردن هر دو گران است. و از آنجا که دسترسی به آب شرب و بهداشتی حق بشری است؛ حکمرانان مسئول تامین آب برای همه انسانها در قلمروشان هستند. درحالیکه از انجام این کار ناتوانند چرا این بار گران را بر دوش خود و ایرانیان گذاشته اند؟
از طرفی طالبان 800 میلیون متر مکعب حقآبه هامون را از ما دریغ کرده و عملا حوضه هیرمند را نابود کرده و هزاران نفر از هموطنان ساکن این دیار را سرگردان و آواره نموده است. در حالی که کشور با تنش آبی و بویژه تامین آب شرب مواجه است چرا باید این هزینه سنگین به دوش بکشدو طالبان حتی به ازای پذیرش شهروندان خودش حقآبه هیرمند هم به ایران ندهد؟
مطرح کردن این چالش‌ها نژادپرستی نیست. واقع نگری است و واقعیت این است که منابع آب و منابع طبیعی توان تاب آوری برای بدوش کشیدن بار این جمعیت عمدتا فقیر و گرسنه را ندارد. حتی با کمک‌های سازمان ملل هم این مساله حل نخواهد شد و فقرزایی در کشور روزافزون خواهد گشت. علاوه‌بر این هجوم مهاجران و پناهجویان به روستاها توازن کار را به زده است.
مثلا در مزارع گوجه فرنگی جنوب کشاورزان از کارگران و زنان روستایی ایرانی برای کار فصلی استفاده نمی کنند و ترجیح شان استفاده از کارگران افغان ارزان و کارکن است که اگر غیرقانونی باشند چه بهتر. این رویه هم موجب مناقشه در جامعه شده و هم از این جهت ناراحت کننده است که افغانها راحت به وسیله کارفرمایان استثمار می‌شوند.
ادامه این وضعیت نه برای افغانها مطلوب است و نه ایرانیان. مطالبه سرو سامان دادن به وضعیت مهاجر - پناهجویان افغانستانی یک مطالبه عمومی است. این هجوم به مرزها نگران کننده است و حکمرانان موظفند به این نگرانی ها پاسخ دهند./ مهتا بذرافکن
🆔@ruralwomenissues
لازم است حضور افغان ها از جهات مختلف بررسی بشود. البته روی سخن حکمرانی است که باید تکلیفش با مهاجرت و پناهجویی و تعیین مرز این دو هرچه سریعتر مشخص کند.
ایا کشور توان اکولوژیک برای پذیرش این تعداد (که هیچ کس و حتی خود حاکمیت هم ظاهرا نمی داندچند میلیون نفرند) انسان دارد؟
در مورد آب شرب :
در مساله پناهجو - مهاجر افغان فقط به مسأله تامین آب شرب شان تمرکز کنیم. اولا هیچ آمار دقیقی از تعدادشان در دست نیست و بنا بر تخمین‌ها گیرم کمتر از 5 میلیون باشد و یا حتی کمتر، نیاز آب شرب این جمعیت در خوشبینانه ترین حالت اگر سالیانه حدود یک میلیارد متر مکعب باشد ، هزینه هر لیتر آب شرب بین 2 تا پنج یورو برآورد می شود. در حالی که بیش از 400 شهر با تنش آبی مواجهند نیاز آبی این تعداد چگونه برآورده می‌شود؟
آب شرب آب گران قیمتی است چه از چاه‌ها و سدها استخراج و انتقال داده و گندزدایی شود و چه از طریق آب شیرین کردن هر دو گران است. و از آنجا که دسترسی به آب شرب و بهداشتی حق بشری است؛ حکمرانان مسئول تامین آب برای همه انسانها در قلمروشان هستند. درحالیکه از انجام این کار ناتوانند چرا این بار گران را بر دوش خود و ایرانیان گذاشته اند؟
از طرفی طالبان 800 میلیون متر مکعب حقآبه هامون را از ما دریغ کرده و عملا حوضه هیرمند را نابود کرده و هزاران نفر از هموطنان ساکن این دیار را سرگردان و آواره نموده است. در حالی که کشور با تنش آبی و بویژه تامین آب شرب مواجه است چرا باید این هزینه سنگین به دوش بکشدو طالبان حتی به ازای پذیرش شهروندان خودش حقآبه هیرمند هم به ایران ندهد؟
مطرح کردن این چالش‌ها نژادپرستی نیست. واقع نگری است و واقعیت این است که منابع آب و منابع طبیعی توان تاب آوری برای بدوش کشیدن بار این جمعیت عمدتا فقیر و گرسنه را ندارد. حتی با کمک‌های سازمان ملل هم این مساله حل نخواهد شد و فقرزایی در کشور روزافزون خواهد گشت. علاوه‌بر این هجوم مهاجران و پناهجویان به روستاها توازن کار را به زده است.
مثلا در مزارع گوجه فرنگی جنوب کشاورزان از کارگران و زنان روستایی ایرانی برای کار فصلی استفاده نمی کنند و ترجیح شان استفاده از کارگران افغان ارزان و کارکن است که اگر غیرقانونی باشند چه بهتر. این رویه هم موجب مناقشه در جامعه شده و هم از این جهت ناراحت کننده است که افغانها راحت به وسیله کارفرمایان استثمار می‌شوند.
ادامه این وضعیت نه برای افغانها مطلوب است و نه ایرانیان. مطالبه سرو سامان دادن به وضعیت مهاجر - پناهجویان افغانستانی یک مطالبه عمومی است. این هجوم به مرزها نگران کننده است و حکمرانان موظفند به این نگرانی ها پاسخ دهند./ مهتا بذرافکن
🆔@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment