از روزهایی که برخی از فعالان اکوسیستم استارت‌آپی ایران خوشحال بودند از انحصاری که حاکمیت برای آنها ایجاد کرده، دیر زمانی نمی‌گذرد. یک کنایه همیشه هم این بود که در این نیزار که برای شما ساخته، جز چند ماهی کوچک و انبوهی از قورباغه‌های پر سر و صدا، چیز دیگری قادر به ادامه حیات نیست.
ماهی آزاد بودن، رنجی است که زندگی در یک رود خروشان آن را به ما ارزانی می‌دارد. همیشه پای یک انتخاب در میان است؛ ماهی آزاد بودن با پذیرش رنجش در مقابل قورباغه بودن آن هم در مقابل حقارتش!

در حضور آن برکه با تمساح‌های نگهبانی که هیچ کس نخواست سایه سنگین‌شان را ببینید، پیش‌بینی چون امروزی کار چندان دشواری نبود که ورود آب (اینترنت) بر کلیت آن بسته شود.
تصور غلطی در میان گروهی قابل توجهی از زیست‌مندان این برکه در ذهن‌شان حک شده بود که وجودشان برای حاکمیت آنقدر مهم است که بستن آب برایش چنان هزینه در بردارد که می‌هراسد آن کند بی‌توجه به کلیت زیست در بیشه!
بی‌توجه به این مهم که ده سال است یک قطره آب به کل بیشه وارد نشده (رشد اقتصادی صفر درصدی دهه ۹۰)، گمان بر این داشتند می‌شود به امید این باریکه‌آب به برکه خود نشست، غافل از آنکه کلیت اقتصاد در اولویت دهم هم نیست تا رسد به این برکه کوچک که کل حیاتش به اندازه چهار ساختمان نسبتاً بزرگ در تهران هم نیست!

آنچه امروز این اکوسیستم در حال تجربه آن است محصول گمانی بر خطا بود که در برکه‌ای با انبوهی از گیاهان رونده و باریکه‌آبی مسموم، می‌شود چون ماهی آزاد زیست!

✅ @karkhone