باز می گردیم به آغاز:
توافق هستهای – حتی اگر امضا شود – پایان منازعه نیست؛ تغییر صحنه است. مسئله اصلی، معماری بازدارندگی ایران است، نه فقط سانتریفیوژها.
اگر غرب تصمیم بگیرد وارد فاز نظامی شود، جنگی سریع، محدود و تحت کنترل را میخواهد. اما هیچ چیز دلبخواه غرب نیست. منطقه خاورمیانه سابقهای طولانی در تبدیل جنگهای محدود به بحرانهای ساختارشکن دارد.
در نهایت، همهچیز به یک پرسش کلیدی بازمیگردد: آیا آمریکا آماده است برای حفظ هژمونی خود، وارد قماری شود که نتیجهاش قابل پیشبینی نیست؟
تاریخ نشان داده است که قدرتهای بزرگ، گاهی نه از سر اعتماد به پیروزی، بلکه از ترسِ فرسایش اعتبار، وارد جنگ میشوند.
و این همان نقطهای است که معادلات منطقی، جای خود را به تصمیمهای پرریسک میدهند.
آمریکا برای حفظ اعتبار خود مجبور به ورود به جنگ است. جنگی که نتایج آن برایش بسیار مبهم است.
@zahrdaroo