چند شب پیش بود که ناگهان حس‌وحالِ یکی از ترانه‌های «نُهاد ودیع حداد» با نام هنری «فیروز» به من دست داد و چند ثانیه از آن را در اینستاگرامم استوری کردم. ترانه‌ای در توصیف انتظار و چشم‌به‌راهی و وفاداری و یاری خواستن از باران و تمنای چتر و یار. فضای ترانه بسیار لطیف و نرم است. نام آن «
قديش كان في ناس» (چه بسیار مردمی که) است. آهنگ‌ساز،
زیاد رحبانی، آن را در مقام «عجم» ساخته‌است که البته تلوین‌های زیبایی به مقامِ «کُرد» هم در آن شنیده می‌شود (و حتی شاید بتوان اشاره‌هایی از نهاوند و راست و بیات هم در آن یافت). زبان ترانه ساده است و مانند بسیاری از آثار فیروز،
برادران رحبانی آن را سروده و ساخته‌اند و فیروز هم به‌زیبایی و لطافت و طراوتِ قطره‌های باران، آن را خوانده‌است. گویا این ترانه نخستین بار در سال ۱۹۷۳ (برابر با ۱۳۵۱ خورشیدی) و در ۳۸سالگیِ فیروز اجرا شده‌است. متن و ترجمه‌اش را می‌توانید در
این‌جا ببینید و بخوانید.
#فیروز
#موسیقی_عربی
@REsearchers
