#ارسالی
♟به نام خدای خرد
مباحثی متعصبانه مبتنی بر ناسیونالیسم افراطی دال بر قصور یا ناکارآمدی نظام پادشاهی پهلوی مبنی بر جدایی بحرین از خاک کشورمان، غیرمنصفانه است.
اگر واقعیات را بر ترازوی وجدان و عقل سلیم گذاشته و مورد مطالعه قرار دهیم، اظهارات به دور از واقعیت تاریخی است و صرفاً برای مصرف داخلی به‌منظور تبرئهٔ ناتوانی در سروسامان دادن به اوضاع وخامت بار زمان حال، بیان می‌شود.
اما تاریخ صبور است و بر اساس مستندات ثبت شده، کشف و عیان حقیقی را به ترسیم می کشد.
این تحلیل ها نه‌تنها غیرکارشناسانه و سطحی است و پیمانه علمی و منطقی ندارد، بلکه در شالوده سیاسی و فلسفی هم نمی گنجد.
در فضای مجازي هم ادعای معدودی از برادران بر مدار تعصّب مردود است که رضاشاه از بزرگترین ارتش منطقه برخوردار بود.( اما بحرین جدا شد؟ )
اولاً، یک کشور ورشکسته و آلوده به حصبه، وبا، تیفوس، سفلیس، طاعون و سوزاک از قاجاریه به رضا شاه تحویل داده شده بود.
ثانیاً سیستم تسلط انگلستان بر منطقه مختصّ به زمان رضاشاه نبوده بلکه از دوران صفویه جهل گستر و خرافه پرست آغاز شده بود.باورهایی همچون : برای پیروزی بر دشمن یا رفع مشکلات و بارش باران، دعا و دخیل می بستند!!!
در جهت اقناع خاطر، نگاهی بیندازید به کمپانی هندشرقی تا دامنه و پیشینهٔ نفوذ بریتانیا در دژ سلطنتی دهلی و بمبئی نمایان شود و دریابید سابقهٔ استعمار در منطقه، چه میزان مربوط به پیش از دوران رضاشاه است.
در بحبوحهٔ دو جنگ جهانی اول و دوم ساختار سیاسی کلّ کشورهای منطقه نابود شده بود. اما رضاشاه فعال و عملگرا و زبردست در بازسازی ویرانه ها و ساخت زیربنای کشور همت مضاعف داشت بطوریکه قالیباف رئیس مجلس کنونی در زمان تصدی شهرداری تهران با کمال افتخار گفت : "من رضاخان اسلامی هستم. "
رضاشاه در آن شرایط بغرنج با روحانیونی روبرو شده بود که طفلانه و سبکسرانه با بلندگو، ثبت احوال، تلفن و تلگراف، راه آهن جنوب به شمال، تاسیس دانشگاه تهران، ایجاد ارتش منظم و...... مخالفت می‌کردند و کشور در شرایط بحرانی توسط یاغیان و طاغیان در اقصی نقاط کشور در حال تجزیه بود.
زمانی‌که محمدرضا شاه در سخنرانی‌ش اعلام داشت که من ایرانی و بعد مسلمان هستم، امام خمینی گفت این مردیکه مسلمان نیست چون از ملّیت می گوید یا گفت تمام فسادها از دانشگاه برمی‌خیزد.
اینکه نوک پیکان در جهت منکوب و محکوم کردن به‌سمت رضاشاه باشد، قطعاً و یقیناً اجحاف تاریخی است و بیشتر این روایت‌ها جعل تاریخ است و نه تاریخ نویسی و تاریخ نگاری .
ما باید اتفاقات و حوادث را در بستر زمانی خودش بررسی کنیم. در زمان رضاشاه کدام کشورها در منطقه ثبات داشتند؟ هیچکدام!!!
و امّا در خصوص جدایی بحرین.
وقتی تاریخچه بحرین مورد مطالعه قرار گیرد، بی‌اعتباری چنین اظهارات سخیفانه‌ای عیان می‌شود.
بحرین در زمان قاجاریه واگذار شد.
بحرین در زمان محمدرضاشاه جزوی از خاک ایران نبود بلکه بخشی مستقل بود و پیشتر در قراردادهای دوره قاجاریه واگذار شده بود.
فقط در دورهٔ محمدرضاشاه پهلوی، سازمان ملل اعلام رفراندم کرد و سه گزینه به مردم بحرین پیشنهاد کرد : ۱) الحاق به عربستان ۲) پیوستن ( دوباره ) به ایران ۳) اعلام موجودیت به عنوان کشوری مستقل
نهایتاً بیش از ۸۰٪ مردم بحرین رای به استقلال این کشور دادند.
همچنین منطقی نیست که انعقاد قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای و جدایی ارمنستان، آذربایجان( باکو ) و گرجستان را دلیلی برای محکومیت پادشاهی پهلوی یا نظام فعلی بدانیم. بلکه باید شرایط زمانی را در نظر بگیریم. اگر چنین اظهارنظرهایی منطقی باشد، پس این همه تورّم و چپاول ، نارضایتی‌های مدنی و ناهنجاری های اجتماعی و نابسامانیهای اقتصادی را نمی شود به دوران پهلوی ربط داد؟!
همه ما ایرانی‌ها دوست داریم که فلات ایران با الحاق آن سرزمین‌ها تکمیل شود. در حال حاضر٘ بزرگترین شهر زیرزمینی موشکی و زرادخانه تجهیزات نظامی را داریم؛ پس چرا نمی‌توانیم سرزمین‌های جدا شده توسط استعمار را پس بگیریم!!!
با بیش از چهار دهه که اکثر مردم از خودرو، برق و آب آشامیدنی و...برخوردارند، قضاوت بر مقتضیات زمان نیست و چنین منطقی معیوب است و از عقل نارس بر می خیزد،. فقط نیم‌نگاهی به روند توسعه و پیشرفت کشورهای بدوی خلیج فارس بندازیم که در طول ۴دهه بر تارک شاخص امنیتی و اقتصادی جهان قرار گرفته‌اند.
در ضمن بضاعت اندک، سرمایهٔ حباب‌گونه و بدون امنیت پایدار مردم را بایدبا وفور نعمات ملل ژاپن، سنگاپور، امارات و کره جنوبی و آلمان سنجید. اگر زمان وارونه نمی شد، هنگ کنگِ خلیج فارس٘ جزیره کیش می بود.
امیدوارم رگ گردن بعضی‌ها ملتهب نشود چون این امر واقعیتی تاریخی است.
🖋سلمان الفتی
ایثارگر و فعال معدنی ۱۴۰۰/۱۱/۲۳
@PN_KFP
♟به نام خدای خرد
مباحثی متعصبانه مبتنی بر ناسیونالیسم افراطی دال بر قصور یا ناکارآمدی نظام پادشاهی پهلوی مبنی بر جدایی بحرین از خاک کشورمان، غیرمنصفانه است.
اگر واقعیات را بر ترازوی وجدان و عقل سلیم گذاشته و مورد مطالعه قرار دهیم، اظهارات به دور از واقعیت تاریخی است و صرفاً برای مصرف داخلی به‌منظور تبرئهٔ ناتوانی در سروسامان دادن به اوضاع وخامت بار زمان حال، بیان می‌شود.
اما تاریخ صبور است و بر اساس مستندات ثبت شده، کشف و عیان حقیقی را به ترسیم می کشد.
این تحلیل ها نه‌تنها غیرکارشناسانه و سطحی است و پیمانه علمی و منطقی ندارد، بلکه در شالوده سیاسی و فلسفی هم نمی گنجد.
در فضای مجازي هم ادعای معدودی از برادران بر مدار تعصّب مردود است که رضاشاه از بزرگترین ارتش منطقه برخوردار بود.( اما بحرین جدا شد؟ )
اولاً، یک کشور ورشکسته و آلوده به حصبه، وبا، تیفوس، سفلیس، طاعون و سوزاک از قاجاریه به رضا شاه تحویل داده شده بود.
ثانیاً سیستم تسلط انگلستان بر منطقه مختصّ به زمان رضاشاه نبوده بلکه از دوران صفویه جهل گستر و خرافه پرست آغاز شده بود.باورهایی همچون : برای پیروزی بر دشمن یا رفع مشکلات و بارش باران، دعا و دخیل می بستند!!!
در جهت اقناع خاطر، نگاهی بیندازید به کمپانی هندشرقی تا دامنه و پیشینهٔ نفوذ بریتانیا در دژ سلطنتی دهلی و بمبئی نمایان شود و دریابید سابقهٔ استعمار در منطقه، چه میزان مربوط به پیش از دوران رضاشاه است.
در بحبوحهٔ دو جنگ جهانی اول و دوم ساختار سیاسی کلّ کشورهای منطقه نابود شده بود. اما رضاشاه فعال و عملگرا و زبردست در بازسازی ویرانه ها و ساخت زیربنای کشور همت مضاعف داشت بطوریکه قالیباف رئیس مجلس کنونی در زمان تصدی شهرداری تهران با کمال افتخار گفت : "من رضاخان اسلامی هستم. "
رضاشاه در آن شرایط بغرنج با روحانیونی روبرو شده بود که طفلانه و سبکسرانه با بلندگو، ثبت احوال، تلفن و تلگراف، راه آهن جنوب به شمال، تاسیس دانشگاه تهران، ایجاد ارتش منظم و...... مخالفت می‌کردند و کشور در شرایط بحرانی توسط یاغیان و طاغیان در اقصی نقاط کشور در حال تجزیه بود.
زمانی‌که محمدرضا شاه در سخنرانی‌ش اعلام داشت که من ایرانی و بعد مسلمان هستم، امام خمینی گفت این مردیکه مسلمان نیست چون از ملّیت می گوید یا گفت تمام فسادها از دانشگاه برمی‌خیزد.
اینکه نوک پیکان در جهت منکوب و محکوم کردن به‌سمت رضاشاه باشد، قطعاً و یقیناً اجحاف تاریخی است و بیشتر این روایت‌ها جعل تاریخ است و نه تاریخ نویسی و تاریخ نگاری .
ما باید اتفاقات و حوادث را در بستر زمانی خودش بررسی کنیم. در زمان رضاشاه کدام کشورها در منطقه ثبات داشتند؟ هیچکدام!!!
و امّا در خصوص جدایی بحرین.
وقتی تاریخچه بحرین مورد مطالعه قرار گیرد، بی‌اعتباری چنین اظهارات سخیفانه‌ای عیان می‌شود.
بحرین در زمان قاجاریه واگذار شد.
بحرین در زمان محمدرضاشاه جزوی از خاک ایران نبود بلکه بخشی مستقل بود و پیشتر در قراردادهای دوره قاجاریه واگذار شده بود.
فقط در دورهٔ محمدرضاشاه پهلوی، سازمان ملل اعلام رفراندم کرد و سه گزینه به مردم بحرین پیشنهاد کرد : ۱) الحاق به عربستان ۲) پیوستن ( دوباره ) به ایران ۳) اعلام موجودیت به عنوان کشوری مستقل
نهایتاً بیش از ۸۰٪ مردم بحرین رای به استقلال این کشور دادند.
همچنین منطقی نیست که انعقاد قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای و جدایی ارمنستان، آذربایجان( باکو ) و گرجستان را دلیلی برای محکومیت پادشاهی پهلوی یا نظام فعلی بدانیم. بلکه باید شرایط زمانی را در نظر بگیریم. اگر چنین اظهارنظرهایی منطقی باشد، پس این همه تورّم و چپاول ، نارضایتی‌های مدنی و ناهنجاری های اجتماعی و نابسامانیهای اقتصادی را نمی شود به دوران پهلوی ربط داد؟!
همه ما ایرانی‌ها دوست داریم که فلات ایران با الحاق آن سرزمین‌ها تکمیل شود. در حال حاضر٘ بزرگترین شهر زیرزمینی موشکی و زرادخانه تجهیزات نظامی را داریم؛ پس چرا نمی‌توانیم سرزمین‌های جدا شده توسط استعمار را پس بگیریم!!!
با بیش از چهار دهه که اکثر مردم از خودرو، برق و آب آشامیدنی و...برخوردارند، قضاوت بر مقتضیات زمان نیست و چنین منطقی معیوب است و از عقل نارس بر می خیزد،. فقط نیم‌نگاهی به روند توسعه و پیشرفت کشورهای بدوی خلیج فارس بندازیم که در طول ۴دهه بر تارک شاخص امنیتی و اقتصادی جهان قرار گرفته‌اند.
در ضمن بضاعت اندک، سرمایهٔ حباب‌گونه و بدون امنیت پایدار مردم را بایدبا وفور نعمات ملل ژاپن، سنگاپور، امارات و کره جنوبی و آلمان سنجید. اگر زمان وارونه نمی شد، هنگ کنگِ خلیج فارس٘ جزیره کیش می بود.
امیدوارم رگ گردن بعضی‌ها ملتهب نشود چون این امر واقعیتی تاریخی است.
🖋سلمان الفتی
ایثارگر و فعال معدنی ۱۴۰۰/۱۱/۲۳
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment