سید قطب پدر جنبش های افراطی مسلمانان در سراسر جهان است. در بسیاری از موارد، حرکت او از یک روشنفکر تحصیل کرده، کارمند دولتی و ستایش گر غرب به سوی کسی که دولت های آمریکا و مصر را محکوم می کند و از مشروعیت جهاد نظامی دفاع می کند، تأثیر زیادی بر نظامی گری ها، از جمله ترور کننده های انور سادات تا پیروان اسامه بن لادن و القاعده، داشته است. مروری بر ادبیات به جا مانده از اسلام رادیکال از دهه ۱۹۸۰ به بعد نشان می دهد که سید قطب تأثیر غیر قابل انکاری بر روی این جنبش ها داشته است. یا حداقل یکی از دو شخصیت مهم در این زمینه بوده است؛ نفر دوم نویسنده پاکستانی ابوالاعلی مودودی است. به تبعیت از البناء و مودودی، قطب نیز غرب را به عنوان دشمن تاریخی اسلام و مسلمانان و تحت عناوینی از قبیل صلیبیون و استعمارگر تفسیر می کرد.
قتل عام زندانیان اخوان المسلمین در سال ۱۹۶۵، این ایده را در او تقویت کرد که تنها با یک حرکت رادیکالی می توان سیستم قدیمی را از بین برد و سپس یک جامعه ایده آل بر اساس قوانین خداوندی ایجاد کرد. او نظریهپرداز افراطگرایی و ترور است. نوشته های سید قطب، سه کارکردِ مهم برای جنبش های اسلام گرای تندرو داشته است: اولاً اینکه نوشته های وی توجیهات فکری تمایلات ضد غرب گرایانه را هم در بُعد فرهنگی و هم در بُعد سیاسی فراهم کرد. ثانیاً اینکه دلایل استقرار جامعه ای اسلامی طبق موازین شرعی را ارائه کرد. و ثالثاً دیگر کارکردِ نوشته های سید قطب این بود که حقانیت سرنگون کردن همه دولت های جهان و از جمله دولت های اسلامی را با استفاده از جهاد سازمان دهی کرد.
در باب مختصات فکر سید قطب باید بگوییم که سیطرۀ گفتمان چپ گرایانه (مارکسیستی) در فضاهای روشنفکری و اجتماعی دهه هایی که سید قطب و دیگر جریان ها ومتفکرانِ رادیکالِ مسلمان در آن به جامعه وقدرت می اندیشیدند، باعث شده بود که مشیِ این گروه از اسلام گرایان به مشی اجتماعی وسیاسیِ چپ گرایان شباهت هایی پیدا کند. مارکسیستها در مبارزات ضد استعماری و ضد استبدادی نقشی فعال داشتند و پس از استقلال سیاسی کشورهای مستعمره یا نیمه مستعمره همچنان از توان تأثیر گذاری و بسیج اجتماعی بالایی برخوردار بودند. در این دوره جریان چپ به دلیل سابقۀ طولانی فعالیت تشکیلاتی و سازمانی، آگاهانه یا ناآگاهانه ، به سر مشق برخی جریان های اسلام گرا تبدیل شد.