در سال ۱۸۷۸ میلادی، قبل از تولد انیشتین، قبل از مکانیک کوانتومی، قبل از اینکه بفهمیم کهکشان ما تنها یک کهکشان از میان میلیاردها کهکشان موجود در عالم است و قبل از اینکه بفهمیم جهان در حال انبساط شتاب دار است، فیزیکدانی به نام "فیلیپ ون جولی"، به یک دانشجو جوان و مشتاق در زمینه فیزیک به نام ماکس پلانک، گفت:
"در زمینه فیزیک، تقریبا همه چیز کشف شده است و تنها چیزی که باقی مانده، پُر کردن چند سوراخ بی اهمیت است."
و دقیقاً از همین سوراخ های بی اهمیت مکانیک کوانتومی با تفکرات پلانک و نسبیت با تفکرات انیشتین بیرون آمدند و درک ما را از جهان دگرگون کردند، به طوری که سوراخ های بسیار بزرگ و حل نشده دیگری، مثل ماده و انرژی تاریک، سرنوشت جهان، وجود جهان های دیگر، چرایی انفجار بزرگ و غیره را به علم فیزیک اضافه کردند.
شاید یکی از فواید پیشرفت دانش بشری این باشد که انسان ها بیشتر متوجه عمق ندانسته های خود می شوند.