کاو
یه نکتۀ این شکرپرهیزی اینه که طبقاتیه. پرهیز از قند اغلب پرهزینهست. هر چیزی بجز قند (و نشاسته و روغن و نمک، با پروسس مینیمم) خوردنش داشتن درآمد بیشتری طلب میکنه و خارج ازسبد طبقات پایین قرار میگیره.
اینم مهمه که شکر پناه و التجای ایام عسرته. قند باصطلاح غذای comfort eatingـه.
(مثلاً بگیم غذآسانی).
بیثباتی مالی شما رو وارد فاز غذآسانی میکنه. بجز اینکه اگه فقیرید باید ساعت بیشتری کار کنید و مزد کمتری بگیرید، پس وقت کمتری برای پختوپز دارید و این مستقیم و غیرمستقیم شما رو به رژیم پرقندتر سوق میده. مصرف مواد غذایی با قند زیاد شما رو بهتر و کمهزینهتر در همین محدودۀ امنیت روانی و تأمین انرژی و غذآسانتر نگه میداره. ترشح دوپامین هم تبعاً داره این مورد رو اثرگذارتر میکنه. تازه، تبلیغات و بازاریابی تهاجمی صنایع غذایی و نوشیدنیهای قندی هدف اصلیشون آدمهای کمدرآمدتر اند.
خلاصه شکرِ مصرف قندِ بقیه رو نخورید که این هم جبر طبقاتیه.
@Ellinne