باورهای درمانگر درباره ماهیت انسان: اشتیاق به خود-تحقق بخشی یا خودویرانگری ؟
باورهای زیربنایی درمانگران درباره ماهیت بنیادین انسان می‌تواند به شکلی خود-تحقق بخش عمل کند. دو نظریه متضاد در این زمینه وجود دارد. بر اساس نظریه الف، افراد ذاتاً تنبل، بی‌انگیزه و گریزان از کار و مسئولیت هستند و بدون کنترل اجتماعی به رفتارهای خودخواهانه و مخرب روی می‌آورند. در مقابل، نظریه ب بر این باور است که افراد استعدادها و خلاقیت‌های شکوفا نشده دارند و در صورت فراهم بودن شرایط حمایتی، به سمت رشد و مسئولیت‌پذیری حرکت می‌کنند.
در حوزه مدیریت، مشخص شده است که هر یک از این باورها می‌تواند پیامدهای مطابق با خود را در پی داشته باشد. مدیران معتقد به نظریه الف تمایل دارند با سوءظن و عدم اعتماد به کارکنان برخورد کنند و بر تهدید، اجبار، پاداش و تنبیه برای القای انگیزه تکیه کنند. در مقابل، مدیران معتقد به نظریه ب با فراهم کردن جو مناسب، مسئولیت‌پذیری و انگیزه کارکنان را شکوفا می‌کنند.
مشابه همین رویکردها در حوزه رواندرمانی نیز دیده می‌شود. درمانگرانی که به توانایی افراد برای تغییر مثبت باور دارند، رویکردی پذیرا، گرم و احترام‌آمیز اتخاذ می‌کنند. در مقابل، درمانگرانی که انسان را موجودی وابسته و ناتوان می‌بینند، رویکردی آمرانه، سرد و خشن در پیش می‌گیرند که معمولاً با نتایج ضعیف‌تری همراه است.
بنابراین به نظر می‌رسد که باورهای درمانگر درباره ماهیت و توانمندی‌های انسان در تعامل با مراجع منعکس می‌شود و می‌تواند نتایج درمان را تحت تأثیر قرار دهد. درمانگرانی که به ظرفیت مراجعان برای تغییر مثبت باور دارند و این باور را در رفتار خود نشان می‌دهند، احتمالاً نتایج بهتری به دست می‌آورند.
#رواندرمانی #اثربخشی‌درمانگر #مهارت‌های‌بین‌فردی #پذیرش_دیگری #احترام_بی‌قید_و_شرط
منبع:
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
باورهای زیربنایی درمانگران درباره ماهیت بنیادین انسان می‌تواند به شکلی خود-تحقق بخش عمل کند. دو نظریه متضاد در این زمینه وجود دارد. بر اساس نظریه الف، افراد ذاتاً تنبل، بی‌انگیزه و گریزان از کار و مسئولیت هستند و بدون کنترل اجتماعی به رفتارهای خودخواهانه و مخرب روی می‌آورند. در مقابل، نظریه ب بر این باور است که افراد استعدادها و خلاقیت‌های شکوفا نشده دارند و در صورت فراهم بودن شرایط حمایتی، به سمت رشد و مسئولیت‌پذیری حرکت می‌کنند.
در حوزه مدیریت، مشخص شده است که هر یک از این باورها می‌تواند پیامدهای مطابق با خود را در پی داشته باشد. مدیران معتقد به نظریه الف تمایل دارند با سوءظن و عدم اعتماد به کارکنان برخورد کنند و بر تهدید، اجبار، پاداش و تنبیه برای القای انگیزه تکیه کنند. در مقابل، مدیران معتقد به نظریه ب با فراهم کردن جو مناسب، مسئولیت‌پذیری و انگیزه کارکنان را شکوفا می‌کنند.
مشابه همین رویکردها در حوزه رواندرمانی نیز دیده می‌شود. درمانگرانی که به توانایی افراد برای تغییر مثبت باور دارند، رویکردی پذیرا، گرم و احترام‌آمیز اتخاذ می‌کنند. در مقابل، درمانگرانی که انسان را موجودی وابسته و ناتوان می‌بینند، رویکردی آمرانه، سرد و خشن در پیش می‌گیرند که معمولاً با نتایج ضعیف‌تری همراه است.
بنابراین به نظر می‌رسد که باورهای درمانگر درباره ماهیت و توانمندی‌های انسان در تعامل با مراجع منعکس می‌شود و می‌تواند نتایج درمان را تحت تأثیر قرار دهد. درمانگرانی که به ظرفیت مراجعان برای تغییر مثبت باور دارند و این باور را در رفتار خود نشان می‌دهند، احتمالاً نتایج بهتری به دست می‌آورند.
#رواندرمانی #اثربخشی‌درمانگر #مهارت‌های‌بین‌فردی #پذیرش_دیگری #احترام_بی‌قید_و_شرط
منبع:
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment