ای امید رمیده ام برگرد

هر چراغی که می‌کنم روشن
می‌وزد باد و می‌شود خاموش
ای امید از برم مرو، برگرد
سخت سختم بگیر در آغوش

می‌هراسم من از شب و سرما
کورسویی نمانده اینجا بیش
در دلم شمع تازه‌ای افروز
فکر رفتن برون کن از سر خویش

بی‌ تو تنها در این هوای غریب
من چگونه سحر کنم شب را
ای امید رمیده‌ام برگرد
کم کن از جان خسته‌ام تب را

شب پر از بوی خون و باروت است
شب پر از زوزه‌های گرگ و شغال
از دل من قدم برون مگذار
می‌کشندت ددان زبانم لال

باده‌ی ناب و بی‌غشی، بی تو
از زمستان عبور نتوانم
من به یک ساغر از تو محتاجم
تا شود گرم از آن دل و جانم

       صدیقه وسمقی
         آذر ۱۳۹۸