درباره زاینده رود واقعیت‌ این است که مجموعه ای از عوامل با هم موجب خشک شدن زاینده رود و ایجاد وضعیت فعلی شده است . از توسعه فولاد و صنایع آب بر گرفته تا توسعه کشاورزی در حوضه زاینده رود.

انتقال آب، توسعه صنعت و توسعه فاجعه بار کشاورزی، تجمل گرایی و توسعه باغ ویلاها و خشکسالی، مجموعأ این فاجعه رقم زده و حقیقت این است که خود این کشاورزان و مردم هم بخشی از این چالش‌هایند.

در حوضه زاینده رود به بهانه اشتغالزایی کشاورزی آب بر چندین هزار هکتار توسعه یافته که اساسا حقابه ای ندارند. یعنی عملا سهم آب زاینده رود هم در بالادست و هم در پایین دست توسط صنعت و کشاورزی دزدیده می‌شود.


برای احیای زاینده رود راهی جز تغییر الگوی مصرف، سازگاری با کم آبی، انتقال صنایع آب بر و تغییر الگوی کشت با توسعه کشاورزی گلخانه ای وجود ندارد.

آیا مردم وکشاورزان حوضه زاینده رود که واقعا دلشان برای زاینده رود می سوزد حاضرند از کشت‌های آب بر دست بکشند و جهت مطالبه شان را به جای آب خواهی به مثلا گلخانه داری تغییر دهند؟

آیا تجمل گرایان حاضرند از باغ ویلاها دست بکشند؟ آیا انتقال صنعت بخشی از مطالبه شان است؟.. مسأله این است که برای حل معضلات زاینده رود همه باید مشارکت کنند و جهت مطالبه را برای تغییر وضعیت موجود عوض کنند.

البته وضعیت آب‌های زیرزمینی که دیده نمی شوند هم دست کمی از زاینده رود ندارد. اگر عمق فاجعه ای که در زیرزمین اتفاق افتاده دیده می‌شد، همه مردم ایران برای نجات آب‌های کشور معترض و مطالبه گر می شدند.