✳️ سی ویژگی یک استاد دانشگاه جهت تحکیم مبانی وجودی و هویتی نظام دانشگاهی:
۱-حداقل ۸۰ درصد وقت کاری او، صرف تدریس، تحقیق، مراکز تحقیقاتی و کنفرانس‌های علمی شود؛
۲-خود را در معرض دیدگاههای گوناگون قرار دهد؛
۳-تفاوت میان توجیه کردن و استدلال کردن را بداند؛
۴-تفاوت میان تبلیغ کردن و استدلال کردن را بداند؛
۵-در جریان مباحث و گفتمان‌های رشتۀ خود در سطح بین‌المللی قرار داشته باشد؛
۶-حداقل روزی چهار ساعت مطالعه کند؛
۷-از مرید پروری، پرهیز کند؛
۸-برای تبلیغ شخص خود، برنامه ریزی نکند؛
۹-مبلّغ افراد نباشد؛ بلکه بسط دهندۀ منطق و استدلال باشد؛
۱۰-دانشجو و مخاطب از نقد افکار او، احساس امنیت کامل کند؛
۱۱-روش تدریس او باعث فکر کردن بیشتر توسط دانشجویان و مخاطبان گردد؛
۱۲-اگر از متون او، نقد عالمانه‌ای شد، تشکر کرده و پاسخ دهد؛
۱۳-اگر به نظریه‌ای متفاوتی رسید بگوید قبلاً اشتباه کردم و خود را اصلاح کند؛
۱۴-نظریه پرداز صرف نباشد؛ برای بهبود وضع جامعه راه حل ارائه دهد؛
۱۵-آنقدر بی‌خوابی و زحمت بکشد تا نسبت به نظریه پردازی خود، اطمینان پیدا کند؛
۱۶-ضمن کار علمی، با منِ انضمامی خود مبارزه کند؛
۱۷-متانت گفتاری و رفتاری را در هر شرایطی حفظ کند؛
۱۸-در بحث و مناظره، عصبانی نشود، بی احترامی نکند، صدای خود را بالا نبرد و از القاب استفاده نکند؛
۱۹-استقلال فکری خود را در شرایط متفاوت اجتماعی و سیاسی حفظ کند؛
۲۰-دانشجوی قوی را تقدیر و دانشجوی ضعیف را تشویق کند؛
۲۱-با هم قطاران خود در سطح بین‌المللی در ارتباط باشد؛
۲۲-حداقل به یک زبان خارجی مسلط باشد؛
۲۳- ۹۰ درصد کار علمی و تحقیقاتی او به نوشتن و متن باشد؛
۲۴-از همکاران خود بدگویی نکند؛
۲۵-یک کتاب تأثیرگذار و ماندنی در رشتۀ خود، تولید کند؛
۲۶-بنیان‌های فلسفی متون و افکار او با نهایت دقت پرورانده شده باشند؛
۲۷-برای روشنگری، بعضاً با رسانه‌ها مصاحبه کند؛
۲۸-از مراکز قدرت فاصله بگیرد تا بتواند بدون ملاحظه، نتایج فکر و تحقیقات خود را به جامعه علمی و شهروندان عرضه کند؛
۲۹-سراغ صاحبان منصب نرود؛ اگر برای جامعه و بسط علم مفید بود، دعوت بعضی از آن‌ها را بپذیرد؛
۳۰-کسی که بعضاً به دانشگاه سر می‌زند، به معنای دقیق علمی کلمه نمی‌تواند استاد دانشگاه باشد.
✍تلخیص شده ازکانال دکترسریع القلم
۱-حداقل ۸۰ درصد وقت کاری او، صرف تدریس، تحقیق، مراکز تحقیقاتی و کنفرانس‌های علمی شود؛
۲-خود را در معرض دیدگاههای گوناگون قرار دهد؛
۳-تفاوت میان توجیه کردن و استدلال کردن را بداند؛
۴-تفاوت میان تبلیغ کردن و استدلال کردن را بداند؛
۵-در جریان مباحث و گفتمان‌های رشتۀ خود در سطح بین‌المللی قرار داشته باشد؛
۶-حداقل روزی چهار ساعت مطالعه کند؛
۷-از مرید پروری، پرهیز کند؛
۸-برای تبلیغ شخص خود، برنامه ریزی نکند؛
۹-مبلّغ افراد نباشد؛ بلکه بسط دهندۀ منطق و استدلال باشد؛
۱۰-دانشجو و مخاطب از نقد افکار او، احساس امنیت کامل کند؛
۱۱-روش تدریس او باعث فکر کردن بیشتر توسط دانشجویان و مخاطبان گردد؛
۱۲-اگر از متون او، نقد عالمانه‌ای شد، تشکر کرده و پاسخ دهد؛
۱۳-اگر به نظریه‌ای متفاوتی رسید بگوید قبلاً اشتباه کردم و خود را اصلاح کند؛
۱۴-نظریه پرداز صرف نباشد؛ برای بهبود وضع جامعه راه حل ارائه دهد؛
۱۵-آنقدر بی‌خوابی و زحمت بکشد تا نسبت به نظریه پردازی خود، اطمینان پیدا کند؛
۱۶-ضمن کار علمی، با منِ انضمامی خود مبارزه کند؛
۱۷-متانت گفتاری و رفتاری را در هر شرایطی حفظ کند؛
۱۸-در بحث و مناظره، عصبانی نشود، بی احترامی نکند، صدای خود را بالا نبرد و از القاب استفاده نکند؛
۱۹-استقلال فکری خود را در شرایط متفاوت اجتماعی و سیاسی حفظ کند؛
۲۰-دانشجوی قوی را تقدیر و دانشجوی ضعیف را تشویق کند؛
۲۱-با هم قطاران خود در سطح بین‌المللی در ارتباط باشد؛
۲۲-حداقل به یک زبان خارجی مسلط باشد؛
۲۳- ۹۰ درصد کار علمی و تحقیقاتی او به نوشتن و متن باشد؛
۲۴-از همکاران خود بدگویی نکند؛
۲۵-یک کتاب تأثیرگذار و ماندنی در رشتۀ خود، تولید کند؛
۲۶-بنیان‌های فلسفی متون و افکار او با نهایت دقت پرورانده شده باشند؛
۲۷-برای روشنگری، بعضاً با رسانه‌ها مصاحبه کند؛
۲۸-از مراکز قدرت فاصله بگیرد تا بتواند بدون ملاحظه، نتایج فکر و تحقیقات خود را به جامعه علمی و شهروندان عرضه کند؛
۲۹-سراغ صاحبان منصب نرود؛ اگر برای جامعه و بسط علم مفید بود، دعوت بعضی از آن‌ها را بپذیرد؛
۳۰-کسی که بعضاً به دانشگاه سر می‌زند، به معنای دقیق علمی کلمه نمی‌تواند استاد دانشگاه باشد.
✍تلخیص شده ازکانال دکترسریع القلم
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment