زنان و دختران بزچلو از توابع کمیجان هر صبح هنگام بافتن فرش می‌خوانند:


اوتورموشدوم ایش اوسته (بر سر کار قالی‌بافی‌ام نشسته بودم)
گون دوشدئ دیزیم اوسته (که آفتاب بر روی زانویم افتاد)
سفردن گلن اوغلوم (ای پسرم که از سفر آمده‌ای)
خوش گلدین گؤزووم اوسته (خوش آمدی، قدمت بر روی چشمم)
 
اوتورموشدوم ایش اوسته (بر سر کار قالی‌بافی نشسته بودم)
گون دوشدئ کوجئ اوسته (که نور آفتاب بر روی چوب کوجی افتاد)
دیدیلر یاروم گلدئ (خبر دادند یارم می‌آید)
موشتولوخ گؤزوم اوسته (مژدگانی بر روی چشمم)
 
قالی اوستونده کوجئ وار (بر روی‌دار قالی کوجی هست)
کوجونون قیرخ اوجئ وار (کوجی چهل سر دارد)
قیز سئوه اوغلان سئوه (دختر و پسر یکدیگر را بخواهند)
کیمیی اونا گوجو وار (چه کسی زورش به آن‌ها می‌رسد)
@golchehcarpet
‎گلچه، سایت پژوهشی و اطلاع‌رسانی فرش و دستبافته‌ها

©@RuralWomenIssues

Comments

Be the first to add a comment