قسمت دوم
اما حقیقت تلخ و غیرقابل اغماض جامعه ی ترسناک و جن زده ی مان این است که در پیشرفته ترین عصر تمدن بشری، خودخواسته خود را به چاه بی انتهای قرون تاریکِ «نادانی» و «جهالت» و «بلاهت» و «بی اخلاقی» بشریت درافکنده ایم. ما به شکلی شگفت انگیز و با اشتیاقی وصف ناپذیر، به «عصر ناصری»، زشتی ها، بی مایگی ها و بی اخلاقی های مشهورش بازگشته ایم و از سر جهلی مرکب به آن افتخار می‌کنیم.
آری، بسیاری از ما جزو همان مردمانیم؛ تنها در عصری جدیدتر و با پوششی مدرن تر اما بی تردید با همان مغزهای پوسیده، تهی از اندیشه، اخلاق و وجدان.
امروز بسیارند کسانی که هرگز داعیه زهد و مذهب و مذهبی بودن را نداشته اند و ندارند، اما حسین بن علی را بسیار بیشتر از بسیاری دیگر از این جماعت بی فکر و نادان می شناسند و محترم می شمارند.
حسین بن علی(ع) برای این جماعت بسیار_اما قلیل در جامعه پلشت و عاری از اخلاق امروز ایران_همان رادمردی است که از او «انسانیت» و «وجدان بیدار» و «آزادگی» و «حقیقت گویی» و «ظلم ستیزی» «عقلانیت» و «محبت» و به زبان آوردن سخن حق در هر شرایطی را آموخته اند٬ نه آنکس که این جماعت مقدس مآب ِ نادانِ بیشمار، تنها از او «ذوالجناح» و «عٙلٙم» و «شمشیر» و «شهربانو» و «شیر فضه» اش را می شناسند. چه خوش گفته است حضرت مولانا درباره این بیخردان:
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
«شیر خدا» و «رستم دستانم» آرزوست
جانم ملول گشت ز «فرعون» و ظلم او
آن نور روی «موسای عمرانم» آرزوست
زین «خلق» پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز «دیو» و «دد» ملولم و «انسانم» آرزوست
و هنوز هم در این روزگار وانفسا٬ برای بسیاری از ما انسانم آرزوست...امید که باشند و یافت شوند.
پی‌نوشت ۱: ویدئوی محزون، وزین و زیبای قسمت اول را با دو ویدیوی بعد مقایسه فرمایید. اشعار مرثیه ویدئوی نخست از «محتشم کاشانی» است
پی نوشت۲: مقام شیر فضه، زیارتگاهی واقع در کربلا بوده و به فضه کنیز حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) منسوب است. بر اساس داستانی، فضه در این مکان از یک شیر می‌خواهد جلوی اسب تاختن لشکر یزید بر روی جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) را بگیرد. این داستان به هیچ عنوان اعتبار کافی ندارد و مخالف واقعیات تاریخی می‌باشد. بسیاری از دین پژوهان و فقها معتقدند که روایت فوق از سند و اعتبار کافی، برخوردار نیست و با واقعیت‌های تاریخی تناقض دارد؛ زیرا لگدمال شدن جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، از وقایع مسلّم حادثه عاشوراست که در همه مقاتل ذکر آن رفته است.(منبع: ویکی فقه)
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
قسمت دوم
اما حقیقت تلخ و غیرقابل اغماض جامعه ی ترسناک و جن زده ی مان این است که در پیشرفته ترین عصر تمدن بشری، خودخواسته خود را به چاه بی انتهای قرون تاریکِ «نادانی» و «جهالت» و «بلاهت» و «بی اخلاقی» بشریت درافکنده ایم. ما به شکلی شگفت انگیز و با اشتیاقی وصف ناپذیر، به «عصر ناصری»، زشتی ها، بی مایگی ها و بی اخلاقی های مشهورش بازگشته ایم و از سر جهلی مرکب به آن افتخار می‌کنیم.
آری، بسیاری از ما جزو همان مردمانیم؛ تنها در عصری جدیدتر و با پوششی مدرن تر اما بی تردید با همان مغزهای پوسیده، تهی از اندیشه، اخلاق و وجدان.
امروز بسیارند کسانی که هرگز داعیه زهد و مذهب و مذهبی بودن را نداشته اند و ندارند، اما حسین بن علی را بسیار بیشتر از بسیاری دیگر از این جماعت بی فکر و نادان می شناسند و محترم می شمارند.
حسین بن علی(ع) برای این جماعت بسیار_اما قلیل در جامعه پلشت و عاری از اخلاق امروز ایران_همان رادمردی است که از او «انسانیت» و «وجدان بیدار» و «آزادگی» و «حقیقت گویی» و «ظلم ستیزی» «عقلانیت» و «محبت» و به زبان آوردن سخن حق در هر شرایطی را آموخته اند٬ نه آنکس که این جماعت مقدس مآب ِ نادانِ بیشمار، تنها از او «ذوالجناح» و «عٙلٙم» و «شمشیر» و «شهربانو» و «شیر فضه» اش را می شناسند. چه خوش گفته است حضرت مولانا درباره این بیخردان:
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
«شیر خدا» و «رستم دستانم» آرزوست
جانم ملول گشت ز «فرعون» و ظلم او
آن نور روی «موسای عمرانم» آرزوست
زین «خلق» پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز «دیو» و «دد» ملولم و «انسانم» آرزوست
و هنوز هم در این روزگار وانفسا٬ برای بسیاری از ما انسانم آرزوست...امید که باشند و یافت شوند.
پی‌نوشت ۱: ویدئوی محزون، وزین و زیبای قسمت اول را با دو ویدیوی بعد مقایسه فرمایید. اشعار مرثیه ویدئوی نخست از «محتشم کاشانی» است
پی نوشت۲: مقام شیر فضه، زیارتگاهی واقع در کربلا بوده و به فضه کنیز حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) منسوب است. بر اساس داستانی، فضه در این مکان از یک شیر می‌خواهد جلوی اسب تاختن لشکر یزید بر روی جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) را بگیرد. این داستان به هیچ عنوان اعتبار کافی ندارد و مخالف واقعیات تاریخی می‌باشد. بسیاری از دین پژوهان و فقها معتقدند که روایت فوق از سند و اعتبار کافی، برخوردار نیست و با واقعیت‌های تاریخی تناقض دارد؛ زیرا لگدمال شدن جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، از وقایع مسلّم حادثه عاشوراست که در همه مقاتل ذکر آن رفته است.(منبع: ویکی فقه)
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment