🏷️ «تا آخرین قطره‌‌ی خون»...
۴۵ سال پیش هفت‌صد‌و‌اندی سرباز ارتشی و چریک وطن سوسنگرد را که در اختیار کامل عراق بود به زانو درآوردند و یکی از بزرگ‌ترین نبردهای شهری تاریخ ما را رقم زدند. اگر سوسنگرد در دست عراق می‌ماند و تقویت می‌شد اهواز به سرعت سقوط می‌کرد. چند روز قبل خرمشهر سقوط کرده و غم و شکست همه‌جا را آکنده‌بود که نبرد سوسنگرد ورق را برگرداند. عراقی‌ها که بعد فتح شهر در کشتار و تجاوز کم نگذاشته بودند بی‌بدن از شهر خارج شدند. سی‌صد تانک از دست دادند و بیش از هزار کشته. اما ورای نبوغ تاکتیکی مصطفا چمران و مردان لشگر ۹۲ زرهی و هوانیروز پس‌گرفتن سوسنگرد پس‌گرفتن قلب‌های شکسته بود. قلب‌هایی که در کلِ ایران با خبر سقوط شهرهای جنوب خون‌شان سرد شده‌بود و بادهای یاس و خیال جداشدن خوزستان بیش از هرزمان جدی. این سرباز که بهرام محمدی‌فرد او را ثبت کرده و دشمن را زیر نظر دارد آن خوی وطن است که در زمانی‌که کسی انتظار ندارد قصه را عوض می‌کند. در آن روز بارانی ته آبان ۱۳۵۹ این پسران تاریخ ایران‌شهر را ادامه دادند. «تا آخرین قطره‌‌ی خون»... این شعار بیش از مرگ در خود زنده‌گی دارد چون ما مردمانی مدافع زاده می‌شویم حتا اگر یادمان نباشد. ما استاد تاب‌آوردن و‌نابودکردنِ دشمن‌های گوناگون هستیم. چه آن‌که از آن‌سوی مرزها بیاید، چه آنان‌که در بین ما خیانت پیشه کنند. ما هم ضحاک‌کُش هستیم هم افراسیاب‌کُش و این تاریخ نشان می‌دهد که نبرد خونِ ماست حتا در ضعیف‌ترین روزگار. به این سرباز نگاه کنید، با او سر بکشید و تاریخ را نگاه کنید. از پشت دیوارِ آجری. این همان روحِ وطن ماست که ایران را ایران کرده. پا سفت بر زمین و آماده‌ی یورش‌بردن. آماده‌ی اضافه‌شدن به تاریخ ایران‌شهر. سوسنگرد همان نقطه‌ای بود که یک ملت دیگر اجازه نداد به شکست خو بگیرد. و ایرانیان در تاریخ طولانی با وجود شکست‌های فراوان هیچ‌گاه به آن عادت نکردند چون مانوس بوده‌اند با پیروزی. این‌ها شعار نیست (باشد اصلن چه باک؟) چون نبرد سوسنگرد از منظر نظامی، تفاوت قوه‌ی نیروها و ادوات عملن قابل مقایسه نیست و این انگار تخصص ماست که در بحران، در آخرین کورسوها وضعیت را عوض کنیم. در ۲۶ آبان ۱۳۵۹ کسب انتظار نداشت هفت‌صد مرد جنگی که برخی‌شان هم تصفیه شده‌بودند با بهمن ۵۷ و برخی‌شان از اعضای گارد جاویدان بودند پوزه‌ی صدام را به خاک بمالند. این خاصیت تاریخ ماست که عاشق ناممکن.هاست. و این سرباز همیشه در پیچ کوچه ایستاده و به‌موقع به دل دشمن خواهدزد. با پوتین گلی، ژ۳ی گِلی و اونیفورمی خیسِ باران. خود را در آینه‌ی او ببینیم. ایران. همین...
#مهدی_یزدانی‌خرم
🇮🇷Ellinne
۴۵ سال پیش هفت‌صد‌و‌اندی سرباز ارتشی و چریک وطن سوسنگرد را که در اختیار کامل عراق بود به زانو درآوردند و یکی از بزرگ‌ترین نبردهای شهری تاریخ ما را رقم زدند. اگر سوسنگرد در دست عراق می‌ماند و تقویت می‌شد اهواز به سرعت سقوط می‌کرد. چند روز قبل خرمشهر سقوط کرده و غم و شکست همه‌جا را آکنده‌بود که نبرد سوسنگرد ورق را برگرداند. عراقی‌ها که بعد فتح شهر در کشتار و تجاوز کم نگذاشته بودند بی‌بدن از شهر خارج شدند. سی‌صد تانک از دست دادند و بیش از هزار کشته. اما ورای نبوغ تاکتیکی مصطفا چمران و مردان لشگر ۹۲ زرهی و هوانیروز پس‌گرفتن سوسنگرد پس‌گرفتن قلب‌های شکسته بود. قلب‌هایی که در کلِ ایران با خبر سقوط شهرهای جنوب خون‌شان سرد شده‌بود و بادهای یاس و خیال جداشدن خوزستان بیش از هرزمان جدی. این سرباز که بهرام محمدی‌فرد او را ثبت کرده و دشمن را زیر نظر دارد آن خوی وطن است که در زمانی‌که کسی انتظار ندارد قصه را عوض می‌کند. در آن روز بارانی ته آبان ۱۳۵۹ این پسران تاریخ ایران‌شهر را ادامه دادند. «تا آخرین قطره‌‌ی خون»... این شعار بیش از مرگ در خود زنده‌گی دارد چون ما مردمانی مدافع زاده می‌شویم حتا اگر یادمان نباشد. ما استاد تاب‌آوردن و‌نابودکردنِ دشمن‌های گوناگون هستیم. چه آن‌که از آن‌سوی مرزها بیاید، چه آنان‌که در بین ما خیانت پیشه کنند. ما هم ضحاک‌کُش هستیم هم افراسیاب‌کُش و این تاریخ نشان می‌دهد که نبرد خونِ ماست حتا در ضعیف‌ترین روزگار. به این سرباز نگاه کنید، با او سر بکشید و تاریخ را نگاه کنید. از پشت دیوارِ آجری. این همان روحِ وطن ماست که ایران را ایران کرده. پا سفت بر زمین و آماده‌ی یورش‌بردن. آماده‌ی اضافه‌شدن به تاریخ ایران‌شهر. سوسنگرد همان نقطه‌ای بود که یک ملت دیگر اجازه نداد به شکست خو بگیرد. و ایرانیان در تاریخ طولانی با وجود شکست‌های فراوان هیچ‌گاه به آن عادت نکردند چون مانوس بوده‌اند با پیروزی. این‌ها شعار نیست (باشد اصلن چه باک؟) چون نبرد سوسنگرد از منظر نظامی، تفاوت قوه‌ی نیروها و ادوات عملن قابل مقایسه نیست و این انگار تخصص ماست که در بحران، در آخرین کورسوها وضعیت را عوض کنیم. در ۲۶ آبان ۱۳۵۹ کسب انتظار نداشت هفت‌صد مرد جنگی که برخی‌شان هم تصفیه شده‌بودند با بهمن ۵۷ و برخی‌شان از اعضای گارد جاویدان بودند پوزه‌ی صدام را به خاک بمالند. این خاصیت تاریخ ماست که عاشق ناممکن.هاست. و این سرباز همیشه در پیچ کوچه ایستاده و به‌موقع به دل دشمن خواهدزد. با پوتین گلی، ژ۳ی گِلی و اونیفورمی خیسِ باران. خود را در آینه‌ی او ببینیم. ایران. همین...
#مهدی_یزدانی‌خرم
🇮🇷Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment