Political Entrepreneurship:
یکی از مفاهیم جدید و نو در عرصه سیاست، کارآفرینی سیاسی است. کارآفرین سیاسی کسی است که بتواند محدودیت‌ها، مشکلات و موانع، خلأها، موقعیت‌ها و فرصت‌های سیاسی اطراف خود را شناسایی کند و برای آن‌ها راه حل ارائه دهد.
سه حوزه کارآفرینی وجود دارد که غایت آن پول نیست. کارآفرینی اجتماعی که مشمول فعالیت در عرصه اعتیاد، طلاق، کودک همسری اعمال می‌شود. کارآفرینی مدنی که روی تغییر نظام‌های فرهنگی تاکید می‌کند.
در نهایت کارآفرینی سیاسی که مبتنی بر تغییر رویه‌های موجود در حوزه سیاست است. رهبران سیاسی برای اعمال اصول خود به سه سرمایه نیازمندند:
سرمایه اجتماعی (اعتبار اجتماعی)، سرمایه دانشی-علمی (مهارتی و کاربردی) و سرمایه‌های مالی (عموما تامین رسانه)
کارآفرین در وهله اول باید کاشف مشکلات باشد، نتانیاهو یکی از کارآفرینان بزرگ در عرصه سیاست است.
یک رهبر کارآفرین حتی بعد از قدرت گرفتن نیز وظایفی دارد. 1- کنترل بحران‌ها 2- اصلاحات بنیان‌های رهبری که معمولا توسط خود رهبران اعمال می‌شود.
استارتاپ‌‌های سیاسی عموما درگیر چرخه زوال هستند و مجبورند برای جلوگیری از انقلاب‌ها گاها احزاب و جناح‌های موازی ایجاد کنند. (اصلاح‌طلبان و اصولگرایان)
مسئولیت و کارآفرینی تفاوت دارند کارآفرین ابتدا به مشکل می‌نگرد و در تلاش برای رفع آن است، در حالی که مسئولین عموما تنها در پاسخ به مسئولیت خود کنش انجام می‌دهند.
کارآفرین حوزه سیاست برعکس دیگر انواع کارآفرینی بدون جریان سازی توانایی ارائه و اعمال راه حل خود را در اجتماع ندارد.
اما باید توجه داشت تغییرات سیستمی دو نوع هستند، اصلاحات مثل بختیار و تغییر کلی ساختار مثل خمینی
اگر بخواهیم مبانی کارآفرینی سیاسی را از طریق کارآفرینی اقتصادی توضیح دهیم، اینطور است ...
1- روش جدید تولید: روش جدید برای تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری
2- خلق بازار جدید: یافت ناحیه جدید برای اثر گذاری
3- ایجاد منبع جدید برای تولید: ایجاد راه‌های جدید برای اعمال سیاست‌گذاری
4- ایجاد بازار انحصاری: از بین بردن فضای دو قطبی به نفع میانه‌روی
اپوزیسیون باید پیگیر روش‌های نوین اصلاحات ساختاری در عرصه سیاست باشد، مطالب کتاب مذکور تخصصی است، اما مطالعه آن خالی از لطف نیست و به نظرم هر که می‌خواهد در ایرانِ فردا فعالیت سیاسی کند باید آشنایی حداقلی با این مبانی داشته باشد.
@cafe_andishe95
یکی از مفاهیم جدید و نو در عرصه سیاست، کارآفرینی سیاسی است. کارآفرین سیاسی کسی است که بتواند محدودیت‌ها، مشکلات و موانع، خلأها، موقعیت‌ها و فرصت‌های سیاسی اطراف خود را شناسایی کند و برای آن‌ها راه حل ارائه دهد.
سه حوزه کارآفرینی وجود دارد که غایت آن پول نیست. کارآفرینی اجتماعی که مشمول فعالیت در عرصه اعتیاد، طلاق، کودک همسری اعمال می‌شود. کارآفرینی مدنی که روی تغییر نظام‌های فرهنگی تاکید می‌کند.
در نهایت کارآفرینی سیاسی که مبتنی بر تغییر رویه‌های موجود در حوزه سیاست است. رهبران سیاسی برای اعمال اصول خود به سه سرمایه نیازمندند:
سرمایه اجتماعی (اعتبار اجتماعی)، سرمایه دانشی-علمی (مهارتی و کاربردی) و سرمایه‌های مالی (عموما تامین رسانه)
کارآفرین در وهله اول باید کاشف مشکلات باشد، نتانیاهو یکی از کارآفرینان بزرگ در عرصه سیاست است.
یک رهبر کارآفرین حتی بعد از قدرت گرفتن نیز وظایفی دارد. 1- کنترل بحران‌ها 2- اصلاحات بنیان‌های رهبری که معمولا توسط خود رهبران اعمال می‌شود.
استارتاپ‌‌های سیاسی عموما درگیر چرخه زوال هستند و مجبورند برای جلوگیری از انقلاب‌ها گاها احزاب و جناح‌های موازی ایجاد کنند. (اصلاح‌طلبان و اصولگرایان)
مسئولیت و کارآفرینی تفاوت دارند کارآفرین ابتدا به مشکل می‌نگرد و در تلاش برای رفع آن است، در حالی که مسئولین عموما تنها در پاسخ به مسئولیت خود کنش انجام می‌دهند.
کارآفرین حوزه سیاست برعکس دیگر انواع کارآفرینی بدون جریان سازی توانایی ارائه و اعمال راه حل خود را در اجتماع ندارد.
اما باید توجه داشت تغییرات سیستمی دو نوع هستند، اصلاحات مثل بختیار و تغییر کلی ساختار مثل خمینی
اگر بخواهیم مبانی کارآفرینی سیاسی را از طریق کارآفرینی اقتصادی توضیح دهیم، اینطور است ...
1- روش جدید تولید: روش جدید برای تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری
2- خلق بازار جدید: یافت ناحیه جدید برای اثر گذاری
3- ایجاد منبع جدید برای تولید: ایجاد راه‌های جدید برای اعمال سیاست‌گذاری
4- ایجاد بازار انحصاری: از بین بردن فضای دو قطبی به نفع میانه‌روی
اپوزیسیون باید پیگیر روش‌های نوین اصلاحات ساختاری در عرصه سیاست باشد، مطالب کتاب مذکور تخصصی است، اما مطالعه آن خالی از لطف نیست و به نظرم هر که می‌خواهد در ایرانِ فردا فعالیت سیاسی کند باید آشنایی حداقلی با این مبانی داشته باشد.
@cafe_andishe95
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment