.
بیش از ده سال گذشته از زمان آغاز گفتگوهایم با #محمد_قائد که بخش اول آن به شکل ویژهنامهای( همراه با متنی از نویسندگان و روشنفکران ...درباره قائد ) در مجله سینما ادبیات آن موقع منتشر شد. یادم است همان موقعها یک بار با #مسعود_مهرابی عزیز( مدیر و صاحب امتیاز مجله فیلم) در منزل قائد مهمان بودیم که به من گفت: کار سختی رو شروع کردی فکر نمیکنم بتونی قائد را راضی کنی!! گفتم سعیام را میکنم. مسعود عزیز عمرش قد نداد، شاید عمر من هم به انتشار نهایی کتاب قد ندهد اما جهان باقیست و کتاب، و آیندگانی که از پس ما میآیند و میخوانند.
منزل به منزل با قائد پیش آمدیم. از او آموختم و خواندمش؛ برای من دانشگاهی بود پایان ناپذیر و سفری بیانتها با نویسنده و مقالهنویسی که معتقدم مانندی در تاریخ نوشتار ایران ندارد.
این کتاب فصلهای زیادی دارد و سعی کردم از هر آنچه که باید و بایست، ما و آیندگان بدانیم از او جویا شوم:
فهرست فصلها:
پیشدرآمد
آرشیتکت، معمار، بنـّا، فعله :
شمایل، اجزا، اجرا و ساختار نثر
کتابها:
تألیف — ویرایش و تلخیص و توضیح — ترجمه
جریدهنگاری
کانون نویسندگان
شبکههای اجتماعی
منتقدها و علاقهمندان
پشت سر و پیش رو
تاریک و روشن دالان ابدیت:
دربارهٔ درگذشتگان
اما خبر خوب اینکه #علی_صدر عزیزم هم به جمع ما پیوستند تا همه آنچه که بوده بهتر از قبل گردد و گفتگوهای جدیدی شکل گیرد. کار با علی برای من فقط آموختنی و یافتنی نیست دوستی نابی است از جنس تجربه دوباره #جنون_دونفره. در این سالها که با هم کار کردهایم چه در همکاری و چه جداگانه، تجربه ارزشمندی بوده و همیشه از مقالاتش ( که بیشتر در سایت شخصیاش منتشر میکند) بهره بردهام و نقطه شروع و منبعی بوده برای ارتکاباتی که داشتهام.
اولین بخش منتشر شده کتاب نظرات ویژه و نگاه منحصر به فرد قائد است درباره #صادق_هدایت که من و علی صدر با او به گفتگو نشستهایم و در سایت جدید قائد منتشر شده است:
’’عضو مبهم و گمنام‘‘ با نیمچهمدادی در دست
خبر خوب دیگر اینکه قرار است این کتاب و گفتگوها ( #ماضی_بعید_ناکامل) به مرور در سایت جدید قائد منتشر شود:
https://pastinterruptus.com/#مهدی_فاتحی
این لینک مصاحبهای که برنامه شیرازه بیبیسی فارسی با من داشت دربارهی بوف کور که از جمله گفتم:
«واقعیتش این است که بعضی وقتها آدم فکر میکند که این گواریده نشده، هضم نشده به خوبی، یعنی این که ما به اسم پیچیدگی بوف کور ازش یاد میکنیم، در واقع ابهامی است که خود نویسنده هم با آن مواجه بوده. خود نویسنده به درستی آن چیزی را که میخواهد بگوید بهش نمیرسد. یعنی پخته نشده. به نظر میآید هضم نشده به اندازهی کافی که بتواند آن را به شکل بسیار روشنتری بیان کند. بنابراین بعضی از بخشهایش حتماً برای خود نویسنده هم مبهم بوده اما همین ابهام است که برای ما وسیلهی تفسیرش و زنده ماندنش را فراهم میکند.«