در جهل قدسی، شخص جاهل با نهادی به نام «اعتقاد» همراه میشود؛ یعنی برای چنین انسانی اعتقاد، به جای تفکر مینشیند. اعتقاد از ریشه عقد، یعنی بستن است. شخصی که به امری معتقد میشود، فکرش را گره میزند و معتقداتش را خط قرمز خویش میسازد. جهل قدسی در چهرههای مختلفی میتواند خود نمایی کند و در طول تاریخ فاجعهها آفریده است. اوضاع اسفباری که امروزه در کشورهای اسلامی با آن مواجهند و از آن رنج میبرند، معلول همین نوع جهل است. روزانه در افغانستان و عراق انفجارهای بیرحمانه و ترورهای ناجوانمردانهای رخ میدهد و خانوادههایی را عزادار میکند که همگی از همین نوع جهل ناشی میشود. گاهی اوقات که جهل لباس تقدس میپوشد، یک ملت را در تاریکی و جهنم ابدی فرو میبرد. نمونهاش در زمان ما مردم کره شمالیاند. در کشور کره شمای، مردمی زندگی میکنند که از حداقل شرایط حیات یک انسان برخوردار نیستند، اما تبلیغات حاکمیت چنان فکر آنان را ساخته است که خیال میکنند در بهشت برین هستند. این افراد در تاریکیاند ولی قدرت مشت آهنین اجازه روشنگری به هیچیک از آنها را نمیدهد. جالب این است که بعد از مرگ رهبر اخیرشان، مردم بدبخت کره شمالی رهبر فعلی حکومتشان را «معاون رهبر» مینامند؛ چرا که به فرموده مقامات آن کشور، کیم ایل سونگ نمرده بلکه خورشید پیوسته است و هر روز جهان را گرم و روشن میکند؛ در نتیجه مقام رهبری ایشان محفوظ است. در کره شمالی تنها کسی که حق فکر کردن دارد، رهبر حکومت، که فرمانده بزرگ نامیده میشود، است. وقتی فرمانده بزرگ درباره مسئلهای حرف بزند، دیگر هیچ کسی حق ندارد در آن زمینه اظهار نظر کند. از نظر حکومت کمونیستی آن کشور، مردم و حتی مدیران و مقامات کشور وظیفهای جز کشف حقیقت در افکار و سخنان رهبر این نظام کمونیستی ندارند.