کاپ دانتیب با آن که دیگر قرار نبود چیزی بنویسم، بریدۀ جراید ایران دربارۀ استعفای خودم و جراید اروپا را در مورد افتادن دولت هویدا{در 16 مرداد} این جا می گذارم، برای ضبط در تاریخ است و بس و دیگر هیچ تأثیری در وضع من ندارد زیرا دیگر نه میلی به کار دارم و نه قدرتی برای کار. چون پیر شدی حافظ، از میکده بیرون رو رندی و خراباتی در عهد شباب اولی جراید ایران نسبت به انتصاب مجدد هویدا به یک کار مهم هیچ نوع خوشوقتی نشان ندادند و هیچ ننوشتند و گویا مردم ایران از شاهنشاه من گله دارند که اگر مسئول این کارها دولت هویدا بوده پس دادن کار مهم دیگری به او چه معنی دارد. اغلب وزرای او هم به خصوص [عبدالمجید] مجیدی رئیس سازمان برنامه که مورد حمله شدید شاهنشاه در نطقشان هنگام معرفی دولت جدید قرار گرفته بود، رئیس دفتر بنیاد فرح پهلوی شده است! به هر صورت دلخوشی من یا گله من، هیچ این چیزها نیست. خوشحالم که پس از بازنشستگی احساس میکنم که به شاهنشاهم سی و هفت سال صمیمانه خدمت کردم. نه دروغ گفتم و نه خلاف عرض کردم. مگر چیزی در ذهن خودم اشتباه بود و آن صورت به عرض شاهنشاه خودم رسانده باشم. اخیراً هم در مورد سیستان آن چه لازمۀ غلامی بوده عرض کردم و دیگر کاری از دستم ساخته نبود به این جهت دیگر ناامید و سرد شدم و نخواستم در کارهای ایران ذی مدخل باشم، ولی نسبت به شاهنشاه محبوب معظم خودم وفادار بوده و خواهم بود و از نثار جان، صمیمانه مینویسم، برای او دریغ ندارم تا چه پیش بیاید لاف عشق و گله از یار؟ زهی لاف خلاف عشق بازان چنین، مستحق هجرانند همچنین خوشحالم که در بازنشستگی من مردم همه ناراحت هستند. یکی دو نامه در این خصوص را این جا میگذارم. دو نامه هم از رسول {پرویزی} عزیزم رسیده است که حیف است از بین برود آن را هم این جا می گذارم. خوشحالی نهانی و آخر من این است که نام پدرم را زنده نگاه داشتم و دانشگاهی به نام آن مرد بزرگ در بیرجند و در شوکت آباد باز کردم گرچه نخواسته بودم در افتتاح آن تبلیغاتی به عمل بیاید، ولی شاهنشاه من امر فرموده بودند چنین بشود. بریدۀ آن جراید را هم این جا می گذارم. عاقبت جمع شود زیر دو خط از بد و نیک آن چه یک عمر به دارا و سکندر گذرد
📚#خاطرات_اسدالله_علم 🖌#امیر_اسدالله_علم جلد 6 & صفحۀ 555 و 556 تهران، کتاب سرا ویرایش از #علینقی_عالیخانی #پنجشنبه & 1356/7/7