سرکوب معترضان هنگ کنگ و سکوت چپ ها
✍ دکتر نظام بهرامی کمیل
اکثر چپهای متقلب، در سی سال گذشته، هنری به جز نقد دشمن فرضی یعنی《نئولیبرالیسم》نداشته اند. در حالی که اعتراضات والستریت آمریکا و جنبش جلیقه زردهای فرانسه و پیامدهای مرگ جورج فلوید را ماهها تجزیه و تحلیل میکنند؛ در برابر هجوم وحشیانه پلیس چین به معترضان آزادیخواه هنگ کنگی سکوت کرده اند.
چپ نماهای ایرانی هم به راحتی از کنار جنایات چین که بزرگترین زندان فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و اقلیتهاست؛ میگدرند و چشم خود را بر سرکوب آزادی و دموکراسی در هنگ کنگ میبندند؛ اما کوچکترین اتفاقی در آمریکا و اروپا را زیر ذره بین گذاشته و با اسم رمز نئولیبرالیسم آن را میکوبند.
واقعیت این است که منتقدان نئولیبرالیسم نمیتوانند با چسبیدن به این مفهوم بی خاصیت اعتراضات شهروندان هنگ کنگ را تجزیه و تحلیل کنند. زیرا به باور این منتقدان؛ تا قبل از بازگشت هنگ کنگ به چین، انگلیسیها در این کشور کوچک اما پیشرو، نظام نئولیبرالیستی حاکم کرده بودند؛ و از طرف دیگر کشور چین هم که از دهه ۸۰ میلادی به بعد سیاستهای نئولیبرالیستی را دنبال کرده است؛ یعنی از نظر این منتقدان چپگرا؛ در حال حاضر هر دو کشور تحت سیطره نئولیبرالیسم هستند. حال این پرسش مطرح میشود که چرا شهروندان هنگ کنگ از تحت حاکمیت دولت چین بودن اینقدر واهمه دارند؟ مگر اندیشمند چپ آشفته خیالی مانند دیوید هاروی؛ چین دهه ۸۰ میلادی به بعد را حکومتی نئولیبرالیستی نمیدانست؛ پس اعتراض هنگ کنگی ها و فشار دولت چین بر آنها برای چیست؛ هر دو که نئولیبرالیستی هستند؟ هر دو جامعه که در چنگ کارخانه ها و شرکتها و بانکهای بزرگ هستند و منطق سود را دنبال میکنند؛ پس چرا زیر پرچم چین بودن برای شهروندان هنگ کنگ اینقدر دردآور است؟
پاسخ در چیزی است که برای چپهای ریاکارِ منتقدِ نئولیبرالیسم اهمیت چندانی ندارد؛ بله آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و احترام به فرد مفاهیمی هستند که برای چپ نماها اهمیتی ندارد و آنها (درست مانند بنیادگرایان مذهبی)؛ این ارزشها را پوچ و فریب میدانند. به همین دلیل است که همانقدر که فرانسه و سوئد و کانادا را نئولیبرالیستی میدانند، روسیه و چین و عربستان را هم نئولیبرالیستی میدانند!
نقد نئولیبرالیسم کاری مسخره و بی ارزش است که چپهای محافظه کار پشت آن سنگر گرفته اند تا عافیت طلبی خود را پنهان کنند.
تا قیامت، نئولیبرالیسم را نقد کنید و به سوژه نئولیبرالیستی فحش دهید و همه آسیبها و بدبختی ها را نتیجه نئولیبرالیسم بدانید؛ هیچ دیکتاتور و مستبد و فاسدی متعرض شما نمیشود؛ شاید به شما تریبون هم بدهند، چون میدانند منتقد بی خطر هستید که به مردم آدرس اشتباه میدهید.
@nambavari
✍ دکتر نظام بهرامی کمیل
اکثر چپهای متقلب، در سی سال گذشته، هنری به جز نقد دشمن فرضی یعنی《نئولیبرالیسم》نداشته اند. در حالی که اعتراضات والستریت آمریکا و جنبش جلیقه زردهای فرانسه و پیامدهای مرگ جورج فلوید را ماهها تجزیه و تحلیل میکنند؛ در برابر هجوم وحشیانه پلیس چین به معترضان آزادیخواه هنگ کنگی سکوت کرده اند.
چپ نماهای ایرانی هم به راحتی از کنار جنایات چین که بزرگترین زندان فعالان سیاسی، روزنامه نگاران و اقلیتهاست؛ میگدرند و چشم خود را بر سرکوب آزادی و دموکراسی در هنگ کنگ میبندند؛ اما کوچکترین اتفاقی در آمریکا و اروپا را زیر ذره بین گذاشته و با اسم رمز نئولیبرالیسم آن را میکوبند.
واقعیت این است که منتقدان نئولیبرالیسم نمیتوانند با چسبیدن به این مفهوم بی خاصیت اعتراضات شهروندان هنگ کنگ را تجزیه و تحلیل کنند. زیرا به باور این منتقدان؛ تا قبل از بازگشت هنگ کنگ به چین، انگلیسیها در این کشور کوچک اما پیشرو، نظام نئولیبرالیستی حاکم کرده بودند؛ و از طرف دیگر کشور چین هم که از دهه ۸۰ میلادی به بعد سیاستهای نئولیبرالیستی را دنبال کرده است؛ یعنی از نظر این منتقدان چپگرا؛ در حال حاضر هر دو کشور تحت سیطره نئولیبرالیسم هستند. حال این پرسش مطرح میشود که چرا شهروندان هنگ کنگ از تحت حاکمیت دولت چین بودن اینقدر واهمه دارند؟ مگر اندیشمند چپ آشفته خیالی مانند دیوید هاروی؛ چین دهه ۸۰ میلادی به بعد را حکومتی نئولیبرالیستی نمیدانست؛ پس اعتراض هنگ کنگی ها و فشار دولت چین بر آنها برای چیست؛ هر دو که نئولیبرالیستی هستند؟ هر دو جامعه که در چنگ کارخانه ها و شرکتها و بانکهای بزرگ هستند و منطق سود را دنبال میکنند؛ پس چرا زیر پرچم چین بودن برای شهروندان هنگ کنگ اینقدر دردآور است؟
پاسخ در چیزی است که برای چپهای ریاکارِ منتقدِ نئولیبرالیسم اهمیت چندانی ندارد؛ بله آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و احترام به فرد مفاهیمی هستند که برای چپ نماها اهمیتی ندارد و آنها (درست مانند بنیادگرایان مذهبی)؛ این ارزشها را پوچ و فریب میدانند. به همین دلیل است که همانقدر که فرانسه و سوئد و کانادا را نئولیبرالیستی میدانند، روسیه و چین و عربستان را هم نئولیبرالیستی میدانند!
نقد نئولیبرالیسم کاری مسخره و بی ارزش است که چپهای محافظه کار پشت آن سنگر گرفته اند تا عافیت طلبی خود را پنهان کنند.
تا قیامت، نئولیبرالیسم را نقد کنید و به سوژه نئولیبرالیستی فحش دهید و همه آسیبها و بدبختی ها را نتیجه نئولیبرالیسم بدانید؛ هیچ دیکتاتور و مستبد و فاسدی متعرض شما نمیشود؛ شاید به شما تریبون هم بدهند، چون میدانند منتقد بی خطر هستید که به مردم آدرس اشتباه میدهید.
@nambavari
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment