در عواقب بعضی بازی‌ها
بازی کردن با دم شیر کاری‌ست بسیار پر ریسک و خطرناک، و اگر به عادت تبدیل شود لزوماً مرتکب را نابود خواهد کرد.
مرتکب ممکن است سرش گرم باده عدالت‌خواهی باشد و بگوید: «یعنی چه که شیر گیاهخواران بی‌آزار و دوست‌داشتنی را وحشیانه شکار می‌کند و از هم می‌درد و تکه‌تکه می‌خورد؟ باید این قانون را شکست و طرحی نو در انداخت». ولی دنیا هیچ‌وقت با آرمان‌های عدالت‌طلب کار نکرده و نخواهد کرد. دنیای روابط بین‌الملل، شباهت بسیار زیادی به دنیای «راز بقا» دارد. قوی‌تر می‌ماند و ضعیف‌تر بالاخره می‌میرد.
سران جمهوری اسلامی ایران به زودی طعم عادت مرگبار بازی با دم شیر را خواهند چشید. و امید است که معدود هوادارانشان (همان‌ها که امشب با پول مالیات مردم فشفشه به آسمان انداختند و نقل و شیرینی پخش کردند) عبرت بگیرند که: نمی‌شود به قیمت ظلم ملی طلبکار عدالت بین‌المللی بود. لطفاً آن روزی هوادار عدل جهانی شوید که مطمئن شده باشید در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های خودتان کسی شکنجه نمی‌شود و آه مظلوم بی‌دادرسی از جگر برنمی‌خیزد. شاید آن روز کمتر بی‌شرف به نظر برسید.
البته شمای خواننده حق دارید اگر به ریش نویسنده این کلمات بخندید. حالا دیگر هر داننده‌ای می‌داند که عدالت‌خواهی فقط کهنه لحافی است که قرار است شهوات سیری‌ناپذیر هیولاهایی را که از جنگ و تحریم نفس می‌کشند، مقدس جلوه دهد.
ننگ بر انقلابی که حاصلش حاکمیت بلامنازع بی‌شرم‌ترین دروغ‌گویان و ریاکاران باشد. مرگ بر عدالت‌خواهانی که هدفشان مرگ و رنج مردم و دلار ۹۲ هزار تومانی را توجیه می‌کند. بمیرید تا زندگی بیاید.
هشتصد سال پیش مولوی در جواب پیره دیوهایی که جنون علاج‌ناپذیر خودشان را معیار «عقلانیت و هوشمندی و شرافت» می‌دانند، فرمود: علم‌هاتان نگون بادا که آن بسیار می‌آید...
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
بازی کردن با دم شیر کاری‌ست بسیار پر ریسک و خطرناک، و اگر به عادت تبدیل شود لزوماً مرتکب را نابود خواهد کرد.
مرتکب ممکن است سرش گرم باده عدالت‌خواهی باشد و بگوید: «یعنی چه که شیر گیاهخواران بی‌آزار و دوست‌داشتنی را وحشیانه شکار می‌کند و از هم می‌درد و تکه‌تکه می‌خورد؟ باید این قانون را شکست و طرحی نو در انداخت». ولی دنیا هیچ‌وقت با آرمان‌های عدالت‌طلب کار نکرده و نخواهد کرد. دنیای روابط بین‌الملل، شباهت بسیار زیادی به دنیای «راز بقا» دارد. قوی‌تر می‌ماند و ضعیف‌تر بالاخره می‌میرد.
سران جمهوری اسلامی ایران به زودی طعم عادت مرگبار بازی با دم شیر را خواهند چشید. و امید است که معدود هوادارانشان (همان‌ها که امشب با پول مالیات مردم فشفشه به آسمان انداختند و نقل و شیرینی پخش کردند) عبرت بگیرند که: نمی‌شود به قیمت ظلم ملی طلبکار عدالت بین‌المللی بود. لطفاً آن روزی هوادار عدل جهانی شوید که مطمئن شده باشید در زندان‌ها و بازداشتگاه‌های خودتان کسی شکنجه نمی‌شود و آه مظلوم بی‌دادرسی از جگر برنمی‌خیزد. شاید آن روز کمتر بی‌شرف به نظر برسید.
البته شمای خواننده حق دارید اگر به ریش نویسنده این کلمات بخندید. حالا دیگر هر داننده‌ای می‌داند که عدالت‌خواهی فقط کهنه لحافی است که قرار است شهوات سیری‌ناپذیر هیولاهایی را که از جنگ و تحریم نفس می‌کشند، مقدس جلوه دهد.
ننگ بر انقلابی که حاصلش حاکمیت بلامنازع بی‌شرم‌ترین دروغ‌گویان و ریاکاران باشد. مرگ بر عدالت‌خواهانی که هدفشان مرگ و رنج مردم و دلار ۹۲ هزار تومانی را توجیه می‌کند. بمیرید تا زندگی بیاید.
هشتصد سال پیش مولوی در جواب پیره دیوهایی که جنون علاج‌ناپذیر خودشان را معیار «عقلانیت و هوشمندی و شرافت» می‌دانند، فرمود: علم‌هاتان نگون بادا که آن بسیار می‌آید...
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment