همراه با اعتراضات؛ بدون اما و اگر!
علی کشتگر
اعتراضات گسترده و فراگیر روزهای اخیر از نظر هویت و ماهیت، خیزش نوین دیگری است علیه حکومت انحصاری و استبدادی ولایت مطلقه فقیه. این برآمد ادامه اعتراضات گذشته، اما قویتر، گستردهتر و قطعا اثرگذارتر از موارد پیشین است.
نیروی اصلی تشکیلدهنده خیزش اخیر، جوانان لایههای تهیدست، قشرهای میانی کمدرآمد و کارگران و زحمتکشانی هستند که در برابر موج کمرشکن گرانی و تورم در همه سالها و ماههای گذشته، قدم به قدم فقیرتر و در برابر افزایش هزینههای زندگی با مشکلات معیشتی بیشتری دست به گریبان شدهاند.
هرچند این اعتراضات نخست بدون خشونت و در مخالفت با افزایش نرخ بنزین آغاز شد اما در شرایطی که اولا همه راههای اعتراض مسالمتآمیز مسدود است و علی خامنهای (مسئول اصلی مصیبتها و نابهسامانیهای مردم) جواب مطالبات به حق مردم را همواره به زبان تحقیر، تهدید و دشنام میدهد و پاسخ نهایی را به گلوله میسپارد، به ناچار اعتراضات به سرعت رنگ و مضمون سیاسی پیدا میکند و مسئول اصلی نظام حاکم یعنی شخص خامنهای را هدف قرار میدهد و در اینجاست که همه مطالبات آزادیخواهانه و عدالتطلبانهای که انباشته شدهاند یکپارچه میشود.
در شکل نیز طبعا در برابر خشونت و سرکوب، معترضان ناچار به مقاومت و دفاع از خود میشوند. در چنین شرایطی دعوت از مردم به حفظ خونسردی، متانت و مسالمت نه مؤثر است و نه مفید، و صرفا توصیهکنندگان را با شرایط ملتهب و داغ جامعه و آنچه عملا در میادین و خیابانهای ایران میگذرد بیگانه نشان میدهد. وقتی خامنهای مردم معترض را اشرار میخواند و آنان را آلت دست بیگانه قلمداد میکند و به جای پاسخ مسئولانه فرمان تیر و دستور کشتار میدهد و جوانان بیدفاع مردم را به قتل میرساند، انتظار حفظ آرامش و مسالمت از مردم بیجاست. این را هم فراموش نکنیم که ماموران امنیتی جمهوری اسلامی برای پیدا کردن بهانه سرکوب و منزوی کردن تظاهرات اعتراضی، دست به تخریب و آتش زدن اماکن و اتومبیلها و شکستن شیشه ساختمانها زدهاند که ویدئوهایی از آن در شبکههای اجتماعی منتشر شده است.
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/69653