حکمت راستین، از اعتراف به نادانی آغاز می‌شود.

سقراط می‌گوید:
«تنها حکمت راستین این است که بدانی هیچ نمی‌دانی.»
دانایی، انباشتن پاسخ‌ها نیست؛ تواناییِ پرسیدنِ پرسش‌های عمیق‌تر است.

آن‌گاه که می‌پذیریم همه‌چیز را نمی‌دانیم، ذهن از غرور رها می‌شود و جایی برای کشف، پرسش و فهمیدن باقی می‌ماند.

شاید خرد، نه در یقینِ همیشگی، بلکه در شجاعتِ گفتنِ این جمله باشد:
«نمی‌دانم؛ اما می‌خواهم بدانم.»

از همین‌جا سفر واقعیِ شناخت آغاز می‌شود؛
شناختِ جهان، دیگران و در نهایت، خویشتن.

HONARBARTTAR