قطعهای درباره حلقه جرجتاون
#آصف_بیات
«ما با «اپوزیسیونی» مواجهایم که گرچه در آنچه نمیخواهد متحد است، اما در آنچه میخواهد و چگونه میخواهد، خودمحور، ناروادار، متخاصم و بهشدت پراکنده است. برخی ادعای «رهبری» جنبش را دارند و پیرو سیاستهایی (مانند مداخلهی قدرتهای خارجی) هستند که میتواند پیامدهای مخربی برای مردم و کشور داشته باشد، بیآنکه خود در معرض خطر آن پیامدها باشند. بهرغم آنهمه فعالیت و نشریه و جلسه و تظاهرات خیابانی و غیره، گویی دغدغهی این «اپوزیسیون» جنبش نیست، بلکه صرفاً بقای اپوزیسیون است. گویی این فعالیتها معطوف به مبارزهی جمعیِ فراگیر برای دست یافتن به تغییرات معنادار نیست، بلکه اصل مخالفت تبدیل شده به هویت، به گونهای که اصولاً جایی برای «سیاست» (در معنای بحث و گفتوگو و چانهزنی برای دستیابی به توافق و همگرایی) باقی نمانده است. اپوزیسیونی که خود را ونگارد (پیشگام) میداند، ارزشی برای «جنبش» از پایین قائل نیست، زیرا بدون توجه به دیدگاهها و حساسیتهای حاملان عادیِ جنبش، خود را راهبر و طراح نظم آینده میشمارد. برای چنین اپوزیسیونی، همگرایی یعنی دیگران به او بپیوندند، و سیاست یعنی تقبیح و تخریب رقبا. در این وضعیتِ تهی از سیاست، «اپوزیسیون» عملاً تبدیل میشود به نوعی سبک زندگی و استراتژی بقا. دقیقاً همین نقش سبک زندگی است که به «اپوزیسیون» استقامت و پایداری میدهد، بهطوری که بهرغم سترونی و بیربط بودن آن، گروهها و محافل درونِ آن میتوانند همواره برای خود فایده و مناسبت بتراشند و به حیات «اپوزیسیونیِ» خود ادامه دهند. این گروهها، با فرو رفتن در خود، با زبان و ایدهها و معاشرتهای خود، منطقهی امن محفلی (comfort zone) برای خود میسازند و در آن به زیست «هدفمند» و «معنادارِ» خود ادامه میدهند، حتی اگر بقای آنها چندان فایدهای برای اهداف و منویات جنبش نداشته باشد»
@Ellinne