گفتگو و درنگی در الزامات آن
آیا حاکمیت صدای اعتراضی انتخابات۱۴۰۰ را شنیده است؟
✅ ابوطالب آدینه وند
🔻اساس گفتگو بر پذیرش تفاوت و تکثر و برسمیت شناختن دیگری است. اگر چنین نگاهی در میان نباشد لوازم و اسباب گفتگو برقرار نگشته و گفتگو صوری خواهد بود. گفتگو در کنه خود در پی برابری در موضع و موقف گفتگو است تا امری به دلالت، رجحان نظری و اولویتی عملی یابد و سبب اقناع و توافق شود.
🔹وفاق جمعی و ملی نیز به گفتگو نیاز دارد بدین معنی که در دل این گفتگو به توافق پیرامون چیستی مسائل و چگونگی راه حل ها برسند و این نتیجه، بی مقدمه ناممکن است و حاصل آن تبادل های غیر موثر و لو با نیت های نیکو خواهد شد.
🔻در یک جامعه پرشکاف که گسلهای آن در ساحتهای گوناگون فعالند، وضعیت بحرانی موقع گفتگوست و موقعیت شکافها، موقف گفتگو است. بدین معنی که حول شکافها و حل بحران ها گفتگو معنادار و موثر خواهد بود. زین رو اکنون، گفتگو در چهره ی ضرورت خود را برای ما نمایانده است. فی الواقع به ادبیات آینده پژوهانه(Futures studies) ما در روندکاویهای خود این راهبرد را در قلمرو عمومی به سان امر پیشینی تکثیر ننموده ایم، بل بر ما وارد گشته است. در این شرایط وجه انضمامیِ دشواره ها می تواند به مثابه رانه یِ پشتیبانِ رهیافتِ گفتگو عمل کند، اما فشار امر واقع این رهیافت را از چارچوب مفهومی که بتواند آن را در وضعیت اخیر توضیح دهد، بی نیاز نمی کند.
🔹چنانچه اشاره رفت فونداسیون گفتگو بر گشودگی در پذیرش، پذیرش تمایز و تکثر و به رسمیت شناختن استوار است، این به رسمیت شناختن و مواجهه برابر در کنش متقابل در حیات اجتماعی به گسترش ضریب مشارکت اجتماعی و نتیجه افزایش سرمایه اجتماعی منجر خواهد شد. ضرورتی که گسیختگی حیات اجتماعی را می تواند ترمیم کند و در بستر روابط تولید شده ناشی از آن امکان بازسازی همبستگی اجتماعی نیز میسر گردد. آیا حاکمیت صدای اعتراضی آشکار و رسای منتقدین و مخالفان را شنیده است و در پی اصلاح خود و اعتمادسازی از طریق نظرکرد به سخن مخالفان و معترضان است؟
🔻 سخن بر سر این است که آیا ما اینچنین وضعیتی را برای گفتگو مشاهده می کنیم ؟ آیا حاکمیت به این نتیجه رسیده است که باید با منتقدان و مخالفان وارد گفتگو شود؟ آیا اکنون خطر بحران‌های تودرتو توسط حاکمیت احساس شده است و به همگرایی و تجمیع سرمایه های انسانی و ملی رسیده است؟ آیا فشار جنبش اجتماعی فراگیری او را تهدید می کند که آن را به تعامل و شنیدن صدای مخالفان و منتقدان وا داشته است؟ آیا در یک ماه پس از انتخابات یک طرفه ۱۴۰۰ به جمع بندی تعامل با منتقدان رسیده است؟
🔹 به نظر می رسد این رویه دعوت به نظردهی ولو با نیت خیر عملا صوری و بی نتیجه است. هم در صورت و فرم کار مساله دارد و هم در در نتایج چیزی عاید طرفین و جامعه نخواهد شد. زیرا گفتگوها اگر حول شکافی واقعی و از مکانیزم و فرمی دموکراتیک ، کارشناسانه و موثر پیروی کند به طوری که اثرات آن روشن باشد. یعنی اگر روشنفکری منتقد ماه‌ها و به دفعات نامه بنویسد و باب گفتگویی مکتوب با رئیس جمهور و مقامات عالی کشور را بگشاید چگونه می توان سنجش کرد که بازخورد و اثرات آن در کجا به بار می نشیند. آیا می توان به رویه ای فردی در یک شخص مسول آن را فروکاست و یا در پاسخ به رضایت اخلاق فردی آن را تقلیل داد.
🔻حقیقتا سازوکارها برای گفتگوی منتقدین با حکومت تغییرات بنیادین کرده است و سیر تکاملی آن از چنین رویکردهایی عبور کرده است و نمی توان امکانی موثر را برای آن متصور شد. حکومت و قدرت اگر بنایی بر گفتگو و شنیدن نظر مخالفین و منتقدین دارد باید مطبوعات هرچه آزاد تر، رسانه ها( شبکه های اجتماعی و صوتی و تصویری) بیش از پیش دور از انحصار و سانسور ، احزاب و نهادهای صنفی و مدنی و سندیکایی در بازتاب صدای منتقدان و مطالبه گران و پیگیری آن آزاد تر و سازمان یافته تر باشند و حقوق و امنیت معترضین مورد تجاوز هیچ کس قرار نگیرد و آداب مواجهه با معترض و منتقد پاس داشته شود. اگر حاکمیت این روندها را آغاز کند می توان دریافت که زمینه ها برای گفتگوی جامعه و منتقدین با حاکمیت بر سر مطالبات انباشته شده ملی فراهم است./ایران‌فردا
متن کامل در instant view :
https://bit.ly/2Umfhl1
آیا حاکمیت صدای اعتراضی انتخابات۱۴۰۰ را شنیده است؟
✅ ابوطالب آدینه وند
🔻اساس گفتگو بر پذیرش تفاوت و تکثر و برسمیت شناختن دیگری است. اگر چنین نگاهی در میان نباشد لوازم و اسباب گفتگو برقرار نگشته و گفتگو صوری خواهد بود. گفتگو در کنه خود در پی برابری در موضع و موقف گفتگو است تا امری به دلالت، رجحان نظری و اولویتی عملی یابد و سبب اقناع و توافق شود.
🔹وفاق جمعی و ملی نیز به گفتگو نیاز دارد بدین معنی که در دل این گفتگو به توافق پیرامون چیستی مسائل و چگونگی راه حل ها برسند و این نتیجه، بی مقدمه ناممکن است و حاصل آن تبادل های غیر موثر و لو با نیت های نیکو خواهد شد.
🔻در یک جامعه پرشکاف که گسلهای آن در ساحتهای گوناگون فعالند، وضعیت بحرانی موقع گفتگوست و موقعیت شکافها، موقف گفتگو است. بدین معنی که حول شکافها و حل بحران ها گفتگو معنادار و موثر خواهد بود. زین رو اکنون، گفتگو در چهره ی ضرورت خود را برای ما نمایانده است. فی الواقع به ادبیات آینده پژوهانه(Futures studies) ما در روندکاویهای خود این راهبرد را در قلمرو عمومی به سان امر پیشینی تکثیر ننموده ایم، بل بر ما وارد گشته است. در این شرایط وجه انضمامیِ دشواره ها می تواند به مثابه رانه یِ پشتیبانِ رهیافتِ گفتگو عمل کند، اما فشار امر واقع این رهیافت را از چارچوب مفهومی که بتواند آن را در وضعیت اخیر توضیح دهد، بی نیاز نمی کند.
🔹چنانچه اشاره رفت فونداسیون گفتگو بر گشودگی در پذیرش، پذیرش تمایز و تکثر و به رسمیت شناختن استوار است، این به رسمیت شناختن و مواجهه برابر در کنش متقابل در حیات اجتماعی به گسترش ضریب مشارکت اجتماعی و نتیجه افزایش سرمایه اجتماعی منجر خواهد شد. ضرورتی که گسیختگی حیات اجتماعی را می تواند ترمیم کند و در بستر روابط تولید شده ناشی از آن امکان بازسازی همبستگی اجتماعی نیز میسر گردد. آیا حاکمیت صدای اعتراضی آشکار و رسای منتقدین و مخالفان را شنیده است و در پی اصلاح خود و اعتمادسازی از طریق نظرکرد به سخن مخالفان و معترضان است؟
🔻 سخن بر سر این است که آیا ما اینچنین وضعیتی را برای گفتگو مشاهده می کنیم ؟ آیا حاکمیت به این نتیجه رسیده است که باید با منتقدان و مخالفان وارد گفتگو شود؟ آیا اکنون خطر بحران‌های تودرتو توسط حاکمیت احساس شده است و به همگرایی و تجمیع سرمایه های انسانی و ملی رسیده است؟ آیا فشار جنبش اجتماعی فراگیری او را تهدید می کند که آن را به تعامل و شنیدن صدای مخالفان و منتقدان وا داشته است؟ آیا در یک ماه پس از انتخابات یک طرفه ۱۴۰۰ به جمع بندی تعامل با منتقدان رسیده است؟
🔹 به نظر می رسد این رویه دعوت به نظردهی ولو با نیت خیر عملا صوری و بی نتیجه است. هم در صورت و فرم کار مساله دارد و هم در در نتایج چیزی عاید طرفین و جامعه نخواهد شد. زیرا گفتگوها اگر حول شکافی واقعی و از مکانیزم و فرمی دموکراتیک ، کارشناسانه و موثر پیروی کند به طوری که اثرات آن روشن باشد. یعنی اگر روشنفکری منتقد ماه‌ها و به دفعات نامه بنویسد و باب گفتگویی مکتوب با رئیس جمهور و مقامات عالی کشور را بگشاید چگونه می توان سنجش کرد که بازخورد و اثرات آن در کجا به بار می نشیند. آیا می توان به رویه ای فردی در یک شخص مسول آن را فروکاست و یا در پاسخ به رضایت اخلاق فردی آن را تقلیل داد.
🔻حقیقتا سازوکارها برای گفتگوی منتقدین با حکومت تغییرات بنیادین کرده است و سیر تکاملی آن از چنین رویکردهایی عبور کرده است و نمی توان امکانی موثر را برای آن متصور شد. حکومت و قدرت اگر بنایی بر گفتگو و شنیدن نظر مخالفین و منتقدین دارد باید مطبوعات هرچه آزاد تر، رسانه ها( شبکه های اجتماعی و صوتی و تصویری) بیش از پیش دور از انحصار و سانسور ، احزاب و نهادهای صنفی و مدنی و سندیکایی در بازتاب صدای منتقدان و مطالبه گران و پیگیری آن آزاد تر و سازمان یافته تر باشند و حقوق و امنیت معترضین مورد تجاوز هیچ کس قرار نگیرد و آداب مواجهه با معترض و منتقد پاس داشته شود. اگر حاکمیت این روندها را آغاز کند می توان دریافت که زمینه ها برای گفتگوی جامعه و منتقدین با حاکمیت بر سر مطالبات انباشته شده ملی فراهم است./ایران‌فردا
متن کامل در instant view :
https://bit.ly/2Umfhl1
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment