چهار روایت از زندان در ایران
زندان‌ها در ایران عملا شبیه به باتلاق هستند. حقوق زندانی در این زندان‌ها محلی از اعراب ندارد و آنچه در آن‌جا جریان دارد گویی برای انتقام از زندانی است. چهار روایت از زندان را برگزیده‌ایم. سه زندانی سیاسی و یک زندانی غیرسیاسی. این تنها گوشه‌ای بسیار کوچک از وضعیت زندان‌های جمهوری اسلامی است. زندان‌هایی که به گفته خمینی قرار بود دانشگاه باشند.
۱- حمزه سواری زندانی سیاسی خوزستانی است. او چندین سال از حبس خود را در زندان کارون اهواز گذرانده. حمزه سواری در یکی از نامه‌هایش درباره وضعیت زندان کارون اهواز تصویری آخرالزمانی از یک قربانی به نام محمد سواری می‌آفریند: «محمد سواری فرزند مهدی بود، زندانی بیماری که به جای دریافت دارو، برای تنبیه زیر آفتاب سوزان اهواز با دستبند به نرده‌ها مصلوب شد و همان‌جا ایستاده جان سپرد و چند روز بعد، گویی هیچ‌وقت وجود نداشته است، فراموش شد. تنها تأثیر مرگ او این بود که دیگر پس از آن زندانیان را ایستاده به نرده‌ها مصلوب نمی‌کردند، بلکه آن‌ها را به نیمکتی آهنی دستبند می‌زدند. من این هر دو تجربه را از سر گذراندم، اما محمد سواری به دلیل ضعف جسمانیِ ناشی از بیماری جان داد و همچون دیگر موارد نه پرونده‌ای برای پیگیری مرگش باز شد و نه دادخواستی به جایی ارائه شد و نه کسی محکوم یا حتی مسئول شناخته شد. به همین سادگی.»
۲- سپیده قلیان فعال سیاسی-مدنی مشهوری است که مدتی از حبس خود را در زندان بوشهر گذرانده است. روایت او از زندان بوشهر که آن را در توییتر خود منعکس کرد تکان‌دهنده بود. بخشی از روایت او از بند زنان زندان بوشهر را می‌خوانیم: «مسئول بند تشخیص داده که پوشیدن لباس زیر باید اجباری باشد. مائده امتناع می‌کند و نمی‌خواهد روز و شب سوتین تنش باشد. مددكار فعلی بند برای تنبیه او همه زنان زندانی را مجبور به تحویل لباس زیرشان می‌کند. او زنان زندانی را فاحشه‌های شهر خطاب می‌کند و تهدید می‌کند که اگر لباس‌های زیرشان را تحویل ندهند، آن‌ها را به زور از تنشان درمی‌آورد. در صف آمار و در مقابل چشمان وحشت‌زده‌ی سایر زنان زندانی لباس‌های مائده را (تنها به جرم درنیاوردن لباس زیر) پاره کردند. تاوان امتناع مائده همچنان ادامه داشت. در صف آمار همه را مجبور کردند، لباس‌های زیر را در آورند و سوتین و شورت را در کیسه زباله‌ای كه در دست مددكار بود بگذارند. بعد از آن روز هفته‌ها پوشیدن لباس زیر ممنوع شد، حتی در زمان عادت ماهیانه.»
ادامه گزارش در سایت توانا:
https://tavaana.org/fa/Prison_in_IR
#حقیقت_زندان #گزارش #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
زندان‌ها در ایران عملا شبیه به باتلاق هستند. حقوق زندانی در این زندان‌ها محلی از اعراب ندارد و آنچه در آن‌جا جریان دارد گویی برای انتقام از زندانی است. چهار روایت از زندان را برگزیده‌ایم. سه زندانی سیاسی و یک زندانی غیرسیاسی. این تنها گوشه‌ای بسیار کوچک از وضعیت زندان‌های جمهوری اسلامی است. زندان‌هایی که به گفته خمینی قرار بود دانشگاه باشند.
۱- حمزه سواری زندانی سیاسی خوزستانی است. او چندین سال از حبس خود را در زندان کارون اهواز گذرانده. حمزه سواری در یکی از نامه‌هایش درباره وضعیت زندان کارون اهواز تصویری آخرالزمانی از یک قربانی به نام محمد سواری می‌آفریند: «محمد سواری فرزند مهدی بود، زندانی بیماری که به جای دریافت دارو، برای تنبیه زیر آفتاب سوزان اهواز با دستبند به نرده‌ها مصلوب شد و همان‌جا ایستاده جان سپرد و چند روز بعد، گویی هیچ‌وقت وجود نداشته است، فراموش شد. تنها تأثیر مرگ او این بود که دیگر پس از آن زندانیان را ایستاده به نرده‌ها مصلوب نمی‌کردند، بلکه آن‌ها را به نیمکتی آهنی دستبند می‌زدند. من این هر دو تجربه را از سر گذراندم، اما محمد سواری به دلیل ضعف جسمانیِ ناشی از بیماری جان داد و همچون دیگر موارد نه پرونده‌ای برای پیگیری مرگش باز شد و نه دادخواستی به جایی ارائه شد و نه کسی محکوم یا حتی مسئول شناخته شد. به همین سادگی.»
۲- سپیده قلیان فعال سیاسی-مدنی مشهوری است که مدتی از حبس خود را در زندان بوشهر گذرانده است. روایت او از زندان بوشهر که آن را در توییتر خود منعکس کرد تکان‌دهنده بود. بخشی از روایت او از بند زنان زندان بوشهر را می‌خوانیم: «مسئول بند تشخیص داده که پوشیدن لباس زیر باید اجباری باشد. مائده امتناع می‌کند و نمی‌خواهد روز و شب سوتین تنش باشد. مددكار فعلی بند برای تنبیه او همه زنان زندانی را مجبور به تحویل لباس زیرشان می‌کند. او زنان زندانی را فاحشه‌های شهر خطاب می‌کند و تهدید می‌کند که اگر لباس‌های زیرشان را تحویل ندهند، آن‌ها را به زور از تنشان درمی‌آورد. در صف آمار و در مقابل چشمان وحشت‌زده‌ی سایر زنان زندانی لباس‌های مائده را (تنها به جرم درنیاوردن لباس زیر) پاره کردند. تاوان امتناع مائده همچنان ادامه داشت. در صف آمار همه را مجبور کردند، لباس‌های زیر را در آورند و سوتین و شورت را در کیسه زباله‌ای كه در دست مددكار بود بگذارند. بعد از آن روز هفته‌ها پوشیدن لباس زیر ممنوع شد، حتی در زمان عادت ماهیانه.»
ادامه گزارش در سایت توانا:
https://tavaana.org/fa/Prison_in_IR
#حقیقت_زندان #گزارش #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment