مقدمه‌ای بر نشست «دموکراسی اخلاقی در فضای روشنفکری»

شاید تا به حال حس کرده باشید که در گفتگوها، انگار ما دو نفر نیستیم؛ بلکه پشت سرِ هر کداممان، ده‌ها «شبح» از گذشته ایستاده‌اند. شبحِ حسرت‌ها، شکست‌ها و خشم‌های تاریخی که نمی‌گذارند «امروز» را ببینیم.

به این پدیده می‌گویند «هانتولوژی» (شبح‌زدگی): جایی که گذشته، مثل یک روح، مدام در زمان حال ظاهر می‌شود و اجازه نمی‌دهد آینده‌ی جدیدی بسازیم.

🔸دموکراسی فقط «رأی دادن» نیست، یک سبکِ اخلاقی برای زندگی است.

اخلاق دموکراتیک یعنی:
۱. پذیرشِ حقِ وجودیِ «دیگری» (حتی وقتی با او مخالفیم).
۲. یاد بگیریم بگوییم «اشتباه کردم».
۳. بدانیم هیچ‌کس «حقیقت مطلق» نیست.
۴. قدرت را نقد کنیم، بدون اینکه به شخصیتِ افراد حمله کنیم.

چرا اخلاق دموکراتیک در جامعه‌ی ما شکننده است؟
چون اعتماد به «نهادها» جای خود را به امید به «منجی‌ها» داده است. چون به جای ساختنِ آینده‌ای مشترک، هر گروه به «گذشته‌ی خودش» پناه می‌برد و روایتِ دیگری را حذف می‌کند.

به قلم کلثوم بزی، تسهیل‌گر اجتماعی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing