مزلو، در دو كتاب خود، يكى Motivation and Personality (=انگيزش و شخصيّت) (چاپ نخست 1954 و ويراستهى دوم 1970). و ديگرى Towards a Psychology of Being (=به سوى يك روانشناسيِ بودن) (چاپ نخست 1962 و ويراستهى دوم 1968)، كه هر دو نيز به فارسى ترجمه شده اند، اين مؤلّفهها را براى خودشكوفاشدگان برميشمرد: 1) عالم واقع را به نحو كارآمدى ادراك ميكنند و ميتوانند بیيقينى و عدمقطعيّت را تحمّل كنند و بپذيرند. 2) خود و ديگران را به همان صورتى كه هستند قبول دارند. 3) چه در مقام فكر و نظر و چه در مقام فعل و عمل به صرافت طبع خود التزام ميورزند. 4) در كار و زندگى، همّ و غمّشان معطوف به حلّ مسایل و رفع مشكلات است، نه اينكه خودمحور باشند. 5) شوخطبعى فراوان دارند. 6) ميتوانند به زندگى نظر آفاقى (=عينى) داشته باشند. 7) بسيار خلاّق و اهل ابتكار و نوآورىاند. 😎 نسبت به فرهنگآموزى و همرنگ ديگران شدن مقاومت ميورزند امّا از صِرْفِ مخالفخوانى و خِلافِعُرْف بودن نيز لذّت نميبرند، بلكه فقط دغدغهى اين دارند كه فهم و تشخيص خود را براى خاطر ديگران فراموش و فدا نكنند. 9) دغدغهى بهروزى و سعادت همهى انسانها را دارند. 10) ميتوانند تجارب اساسى زندگى را عميقاً درك كنند و قدر بگذارند. 11) فقط با معدودى از انسانها مناسبات و روابط عميقِ ارضاكننده برقرار ميكنند. 12) احساس اوجگيرى (peak experience) دارند، يعنى احوالى دارند كه در آنها احساس ميكنند كه قيد و بندهاى زمانى و مكانى از هم گسيختهاند و از ميان برداشته شدهاند و خود به جذبه و حيرت و خشيت درافتادهاند. 13) احساس نياز شديد به خلوت و حريم خصوصى و تنها ماندن با خود دارند. 14) گرايشهاى آزادمنشانه و خالى از جزم و جمود و تعقيب دارند. 15) معيارهاى اخلاقى را به قوّت و شدت تمام پاس ميدارند و رعايت ميكنند.