تاریخ نشان داده است که هرگز به هیچ آدمی‌زادی نمی‌توان قوّت بی‌حد و اقتدار مطلق داد. هر ذی‌قدرتی هم‌اینکه از مواخذه و عِقاب مصون شد، فعّال مایشاء و مستبد به‌رای خواهد شد. لایق‌ترین و کافی‌ترین و پاک‌طینت‌ترین و با معرفت‌ترین و خوش‌نیت‌ترین کس را بر سرِ کاری بگذارید و به او اختیارِ مطلق و قدرت بی‌قید و حدّ بدهید، به‌مجردی که بر سرِ کارش سوار شد، شروع به استبداد می‌کند. چرا؟ برای این‌که آخر او هم آدمی‌زاد است، از تملق و تعارف خوشش می‌آید. پاانداز و پیشکش به‌ مزاجش می‌افتد، از این لذت می‌برد که احکام او را مردم اطاعت کنند و هرچه بیشتر فرمانبرداری ببیند، جری‌تر می‌شود. آزادی مردم را می‌گیرد و می‌گوید احمق‌اند، نمی‌فهمند. حق مردم را سلب می‌کند و بهانه می‌آورد که من بهتر می‌دانم برای آنها چه خوب است. عقل خود را فوقِ عقل کلیه‌ی ملت تصور می‌کند و به اعتراض‌کنندگان تهمت خیانت و شرارت و مخالفت با حکومت حقّه می‌بندد. از کسانی که مورد ظلم و تعدّی و درازدستیِ او و همکاران و دست‌نشاندگان او می‌شوند می‌ترسد و کم‌کم کارِ ظلم و ستم به جایی می‌رسد که باید از تمام مردم بترسد. برای این‌که ناله‌ی مردم شنیده نشود چکمه‌ی خود را بر دهان ایشان می‌گذارد و انتقاد از اعمال دولت را قدغن می‌کند.

- مجتبی مینوی (۱۳۵۵-۱۲۸۱)
از مقاله‌ی آزادی مطبوعات
مجله‌ی یغما، سال پنجم، بهمن ۱۳۳۱، شماره ۱۱ (پیاپی ۵۶)