سید صالح حکیم در مصاحبه با زیتون
گفتگوی دینی بدون گفتگوی انسانی به جایی نمی‌رسد
زیتون ـ محمد جواد اکبرین: امروز نهم شهریورماه، ۴۱سال از ربوده شدن امام موسی صدر می‌گذرد؛ او را امامِ گفتگو می‌خوانند؛ رهبر شیعیان لبنان که عمرش را در دعوت به همزیستی مسالمت‌آمیز و «شراکت انسانی» گذراند و برای گفتگو با «دیگری» هیچ مرزی نداشت. میراث او را شاید بتوان در همان خطبه‌ای که هجدهم فوریه ۱۹۷۵ در کلیسای کبوشیین بیروت خواند خلاصه کرد که: «ادیان همه یکی بودند و قرار بود در خدمتِ انسان باشند؛ جنگ‌ها و دعواها از روزی آغاز شد که هر یک از دین‌ها به جای اینکه به انسان خدمت کند خدمتگزارِ خویش شد و انسان را فراموش کرد». در این ۴۱سال که از ناپدید شدن او می‌گذرد تجربه و میراث او اگرچه هنوز در اقلیت است اما از سوی همفکرانش با جدیت و پشتکار دنبال می‌شود.
یکی از مراکز دینی که سالهاست برای برداشتن دیوارهای گفتگو و ترویج ارزش‌های اخلاقی و انسانی تلاش می‌کند «مُلتقی قیَم للحوار و التعاون» در شهر نجف اشرف است؛ این مصاحبه، حاصل دیداری کوتاه با «سید صالح حکیم» است که مدیریت این مرکز را بر عهده دارد و با حوصله و مهربانی درباره «شراکت انسانی» و مبانی و موانعش حرف می‌زند. سید صالح از تبار «آل حکیم» است که یک عمر از استبداد رنج برده‌اند. در عراقِ دوران صدام، پدرش سید مهدی حکیم به شهادت رسید و خانواده‌اش به زندان رفتند و خودش به قم پناه آورد. پس از سقوط صدام به نجف بازگشت و حالا به نمایندگی از آیت‌الله سید سعید حکیم (از مراجع شیعه در عراق) در بسیاری از مجامع بین‌المللی حضور دارد و ایده «شراکت انسانی و زندگی مشترک» را دنبال می‌کند؛ هرچند به گفته او موسسه‌‌اش مستقل از مرجعیت عمل می‌کند.
@zeitoons
«آل حکیم» در مبارزه با استبداد صدام، ده‌ها شهید و زندانی و مفقود دارد، در عرصه علوم عقلی و نقلی نیز آوازه بلندی دارد و در احزاب سیاسی عراق هم چهره‌های شناخته‌شده‌ای دارد؛ در این تبار و خانواده‌ی متنوع و متکثر، سید صالح حکیم بر خلاف برخی دیگر، فاصله‌اش را با قدرت حفظ کرده و همان قدر که بر گفتگو با دیگری تاکید می‌کند نسبت به آنچه «اسلام سیاسی» می‌خواند هشدار می‌دهد.
https://tinyurl.com/y2b4dhf7
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/66655
گفتگوی دینی بدون گفتگوی انسانی به جایی نمی‌رسد
زیتون ـ محمد جواد اکبرین: امروز نهم شهریورماه، ۴۱سال از ربوده شدن امام موسی صدر می‌گذرد؛ او را امامِ گفتگو می‌خوانند؛ رهبر شیعیان لبنان که عمرش را در دعوت به همزیستی مسالمت‌آمیز و «شراکت انسانی» گذراند و برای گفتگو با «دیگری» هیچ مرزی نداشت. میراث او را شاید بتوان در همان خطبه‌ای که هجدهم فوریه ۱۹۷۵ در کلیسای کبوشیین بیروت خواند خلاصه کرد که: «ادیان همه یکی بودند و قرار بود در خدمتِ انسان باشند؛ جنگ‌ها و دعواها از روزی آغاز شد که هر یک از دین‌ها به جای اینکه به انسان خدمت کند خدمتگزارِ خویش شد و انسان را فراموش کرد». در این ۴۱سال که از ناپدید شدن او می‌گذرد تجربه و میراث او اگرچه هنوز در اقلیت است اما از سوی همفکرانش با جدیت و پشتکار دنبال می‌شود.
یکی از مراکز دینی که سالهاست برای برداشتن دیوارهای گفتگو و ترویج ارزش‌های اخلاقی و انسانی تلاش می‌کند «مُلتقی قیَم للحوار و التعاون» در شهر نجف اشرف است؛ این مصاحبه، حاصل دیداری کوتاه با «سید صالح حکیم» است که مدیریت این مرکز را بر عهده دارد و با حوصله و مهربانی درباره «شراکت انسانی» و مبانی و موانعش حرف می‌زند. سید صالح از تبار «آل حکیم» است که یک عمر از استبداد رنج برده‌اند. در عراقِ دوران صدام، پدرش سید مهدی حکیم به شهادت رسید و خانواده‌اش به زندان رفتند و خودش به قم پناه آورد. پس از سقوط صدام به نجف بازگشت و حالا به نمایندگی از آیت‌الله سید سعید حکیم (از مراجع شیعه در عراق) در بسیاری از مجامع بین‌المللی حضور دارد و ایده «شراکت انسانی و زندگی مشترک» را دنبال می‌کند؛ هرچند به گفته او موسسه‌‌اش مستقل از مرجعیت عمل می‌کند.
@zeitoons
«آل حکیم» در مبارزه با استبداد صدام، ده‌ها شهید و زندانی و مفقود دارد، در عرصه علوم عقلی و نقلی نیز آوازه بلندی دارد و در احزاب سیاسی عراق هم چهره‌های شناخته‌شده‌ای دارد؛ در این تبار و خانواده‌ی متنوع و متکثر، سید صالح حکیم بر خلاف برخی دیگر، فاصله‌اش را با قدرت حفظ کرده و همان قدر که بر گفتگو با دیگری تاکید می‌کند نسبت به آنچه «اسلام سیاسی» می‌خواند هشدار می‌دهد.
https://tinyurl.com/y2b4dhf7
متن کامل در زیتون:
https://zeitoons.com/66655
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment