قدرت اقتصادی سرمایه داران تجاری و صنعتی و برخی از فعالیت های سیاسی آنها موجبات نگرانی دولت را فراهم می آورد. کنترل دولت بر سندیکای کارفرمایان و اتاق بازرگانی از طریق احزاب دولتی و وزارتخانه ها، برای کاهش همین نگرانی صورت می گرفت.
رشد فزاینده طبقه جدید در اوایل دهه ۱۳۵۰ موجب نگرانی دولت و دربـار شــد بـه نحوی که از خطر رشد  «فئودالیسم صنعتی» سخن به میان آمد.
در سال ۱۳۵۱ «شورای عالی اجتماعی» به منظور جلوگیری از رشد بی رویه طبقه سرمایه دار جدید، به دستور شاه تشکیل و مقرر شد حدود ۵۰۰۰ واحد از صنایع خصوصی بزرگ، ثلث سهام خود را به کارگران بفروشند.
سرمایه داران صنعتی در شرایطی که فاقد منزلت سیاسی و تشکل سیاسی مستقلى بودند، برای کسب مناصب سیاسی تلاش کردند. مبارزات انتخاباتی از سوی تنی چند از کارخانه داران بزرگ در اوایل سال ١٣٥٤ شاه را به خشم آورد و اخطار کرد: «کاندیداهای مرفهی که توانستند به مجلس و سنا راه یابند به هیچ وجه مجاز نخواهند بود تا از مقام
سیاسی شان در جهت حمایت از منافع سرمایه داران سوء استفاده کرده و مردم را غارت کنند.»



✅ @karkhone