آيا چيزی هست که بتوانيم به آن بيانديشيم، و به صرف انديشيدن، بر ما معلوم شود که آن چيز در جهان خارج وجود دارد؟ فيلسوفان مايل اند به اين پرسش جواب مثبت دهند، زيرا کار فيلسوف اين است که امور جهان را با انديشيدن دريابد نه با مشاهده. اگر پاسخ پرسش فوق مثبت باشد، پس ميان انديشه محض و واقعيت پلی هست، و اگر نباشد، نيست.

برخلاف فيلسوفان مورد اشاره راسل، من عميقا در قبال هر انديشه‌ای که بدون ملاحظه هيچ داده‌ای از جهان واقعی، به چنان نتيجه عظمايی برسد مشکوک ام. شايد اين بدان خاطر باشد که من دانشمند ام و نه فيلسوف. در طی قرون و اعصار، فيلسوفان، چه موافق و چه مخالف برهان هستی شناختی، آن را جدی گرفته اند. به ويژه جِی. ال. مَکی، در کتاب معجزه خداباوری بحث روشنی درباره اين برهان ارائه می دهد. بر سبيل تمجيد، می توانيم فيلسوف را به تقريب کسی تعريف کنيم که فهم متعارف را مبنای پاسخ گويی به پرسش ها نمی گيرد.

"ریچارد داوکینز"

🆔 @abarnoakhtar

Comments

Be the first to add a comment