✳️ روایت تاریخی « گربه شد زاهد و عابد و مسلمانا »

❇️ امیر مبارزالدین محمد، گربه ی مشهور موش و گربه ی عبید زاکانی، محتسب اشعار حافظ، آن که بر سجاده شمشیر می نهاد و در میان نماز برمی خاست و سرها می برید و باز به نماز می ایستاد. آن که شاه شیخ ابواسحق را که در میان آنان اندککی آزاد منش بود، شاهی هنر دوست و صاحب ذوق و عشرت جوی را چون به چنگ آورد به محکمه شرع کشانید و به اتهام قتل ناکرده به دست کسان مقتول سپرد تا قصاصش کنند و با چاقو وی را تکه پاره کردند، آن ستمکار و ریاکاری که در اشعار حافظ چونان گزمه و زاهد و فقیه چهره می نماید و تا امروز نیز در سرزمین ماست.
وی در یک نبرد، پسران خود شاه شجاع و شاه محمد را به سبب نشان دادن ضعف، به کشته شدن و نابینا کردن بیم داد.
پسران با یکدیگر پیمان بستند که چون به اصفهان رسند ، پدر را دستگیر کنند. پس به کاخ مبارزالدین حمله بردند و او را در حالی که قرآن می‏خواند دستگیر کردند. میل در چشمان او کشیده، نابینا و به قلعه طبرک فرستادند. اندکی بعد او را از قلعه طبرک به قلعه سفید فارس فرستادند. چون شاه شجاع بر تخت نشست ، با پدر بر سر مهر آمد و او را به شهر فرا خواند و به دیدارش رفت و پای او را بوسید و از گناهان گذشته پوزش خواست. مبارزالدین پسر را بخشود و گفت من دیگر قصد فرمانروایی ندارم و تنها گوشه‏ای برای عبادت می‏خواهم. اما پس از چند ماه در نهان با گروهی از اطرافیان خود، توطئه قتل پسر را ترتیب داد. چون شاه شجاع از این کار آگاه شد، اطرافیان پدر را کشت و خود او را به قلعه بم بردند و در زیر شکنجه ها جانش ستادند. چون جان میداد و دست در دامان جلادان زده و به زاری عفو می خواست، گفتند: حال خدایت که در نماز با گریه او را می خواندی یاریت خواهد داد.

و این حضرت حافظ است که از آن سوی سده ها بر سر پیکر به خاک و خون کشیده ی مبارزالدین و روی به ستمکاران تمام زمان ها بانگ می زند:

دل منه بر دنیی و اسباب او
زانکه از وی کس وفاداری ندید

کس عسل بی‌نیش از این دکان نخورد
کس رطب بی‌خار از این بستان نچید

هر به ایامی چراغی بر فروخت
چون تمام افروخت بادش دردمید

بی تکلف هر که دل بر وی نهاد
چون بدیدی خصم خود می‌پرورید

شاه غازی خسرو گیتی‌ستان
آنکه از شمشیر او خون می‌چکید

گه به یک حمله سپاهی می‌شکست
گه به هویی قلبگاهی می‌درید

از نهیبش پنجه می‌افکند شیر
در بیابان نام او چون می‌شنید

سروران را بی‌سبب می‌کرد حبس
گردنان را بی‌خطر سر می‌برید

عاقبت شیراز و تبریز و عراق
چون مسخر کرد وقتش در رسید

آنکه روشن بد جهان‌بینش بدو
میل در چشم جهان‌بینش کشید

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan