🔺 روی سخن این مطلب مسئولان نیستند و شما هم وطن عزیز هستید!
✅ بیایید دست به دست هم کاری کنیم
🔹 روایت اخبار کرونا رنج‌آور و غمبار شده است؛ سرعت پیشروی کرونا در دل جامعه از مرز هشدار گذشته است. ساعت ۱۴:۱۵ هر روز خبرهایی غمبار از میزان ابتلا و مرگ و میر بیماری کرونا منتشر می‌شود. تیتر روزنامه‌ها نیز بازی با اعداد و کلمات است و روایت‌های دردآور از وضعیت بیمارستان‌ها و میزان شیوع. نیمی از مردم هم پروتکل هارا رعایت می‌کنند و نیمی دیگر بی‌هراس از کرونا روزگار می‌گذراند اما انگار «عادی‌سازی و عادی‌انگاریِ» دارد رخ می‌دهد و جز افسوس کاری از دست کسی برنمی‌آید.
🔹 حتما می‌دانید فقط از اول مهرماه تاکنون حدود۴۰هزار نفر مبتلا شده‌اند،بالغ بد ۳ هزار نفر درگذشته‌اند، ۵ هزار نفر امروز روی تخت بیمارستان هستند. ما رسانه ها هر روز راویان غم و درد و رنج از بیمارستان و درمانگاه‌ها و کسب و کار و خانه و کاشانه مردم هستند وماهم ازشنیدن این آمارهای روزانه، غمزده می‌شویم و دل‌نگران. این آمارهای هر روزه تکه‌‌ای از جان جامعه را جدا می‌کند؛ هر روز رکورد جدیدی می‌شکند.
🔹 بارها گفته شده و نوشته‌ایم و شنیده‌اید، کرونا، مرز، نژاد و زن و مرد و جوان و مسن نمی‌شناسد. اعتماد متقابل بین حکومت و مردم و همراهی مردم و رعایت حقوق شهروندی این روزها بسیار واجب است
🔹 هر کدام ما کاری از دست‌مان برمی‌آید. کنار هم با «کمک مؤمنانه» می‌توانیم ماسکی بر صورت آنان که از فقر خود را پوشانده‌اند بزنیم و با «زبان مهربانانه» به یکدیگر بگوییم هر ماسک جان چه تعداد عزیز را نجات می‌دهد.
🔹چه دولت و نهادهای مسئول جریمه تعیین کنند و یا نکنند، چه بتوانند بگیرند یا نگیرند، این یک مسأله است اما مسأله و مسئولیت اصلی برعهده ما مردم است. رعایت کنیم، ماسک بزنیم و از تردد غیرضرور جلوگیری کنیم. نباید رسم سوگواری عادی شود. پایان این روایت تلخ، شکست مرگ و رنج کرونایی است و آن فقط با همراهی مردم صورت می‌گیرد.
🔹 ماسک و قرنطینه اولین راهکار است، بیاییم حداقل آخرهمین هفته سفر نرویم و پاساژگردی نداشته باشیم. ماسک بزنیم و شوخی نگیریم. بیاییم دست به دست هم کاری کنیم کارستان!
✅ بیایید دست به دست هم کاری کنیم
🔹 روایت اخبار کرونا رنج‌آور و غمبار شده است؛ سرعت پیشروی کرونا در دل جامعه از مرز هشدار گذشته است. ساعت ۱۴:۱۵ هر روز خبرهایی غمبار از میزان ابتلا و مرگ و میر بیماری کرونا منتشر می‌شود. تیتر روزنامه‌ها نیز بازی با اعداد و کلمات است و روایت‌های دردآور از وضعیت بیمارستان‌ها و میزان شیوع. نیمی از مردم هم پروتکل هارا رعایت می‌کنند و نیمی دیگر بی‌هراس از کرونا روزگار می‌گذراند اما انگار «عادی‌سازی و عادی‌انگاریِ» دارد رخ می‌دهد و جز افسوس کاری از دست کسی برنمی‌آید.
🔹 حتما می‌دانید فقط از اول مهرماه تاکنون حدود۴۰هزار نفر مبتلا شده‌اند،بالغ بد ۳ هزار نفر درگذشته‌اند، ۵ هزار نفر امروز روی تخت بیمارستان هستند. ما رسانه ها هر روز راویان غم و درد و رنج از بیمارستان و درمانگاه‌ها و کسب و کار و خانه و کاشانه مردم هستند وماهم ازشنیدن این آمارهای روزانه، غمزده می‌شویم و دل‌نگران. این آمارهای هر روزه تکه‌‌ای از جان جامعه را جدا می‌کند؛ هر روز رکورد جدیدی می‌شکند.
🔹 بارها گفته شده و نوشته‌ایم و شنیده‌اید، کرونا، مرز، نژاد و زن و مرد و جوان و مسن نمی‌شناسد. اعتماد متقابل بین حکومت و مردم و همراهی مردم و رعایت حقوق شهروندی این روزها بسیار واجب است
🔹 هر کدام ما کاری از دست‌مان برمی‌آید. کنار هم با «کمک مؤمنانه» می‌توانیم ماسکی بر صورت آنان که از فقر خود را پوشانده‌اند بزنیم و با «زبان مهربانانه» به یکدیگر بگوییم هر ماسک جان چه تعداد عزیز را نجات می‌دهد.
🔹چه دولت و نهادهای مسئول جریمه تعیین کنند و یا نکنند، چه بتوانند بگیرند یا نگیرند، این یک مسأله است اما مسأله و مسئولیت اصلی برعهده ما مردم است. رعایت کنیم، ماسک بزنیم و از تردد غیرضرور جلوگیری کنیم. نباید رسم سوگواری عادی شود. پایان این روایت تلخ، شکست مرگ و رنج کرونایی است و آن فقط با همراهی مردم صورت می‌گیرد.
🔹 ماسک و قرنطینه اولین راهکار است، بیاییم حداقل آخرهمین هفته سفر نرویم و پاساژگردی نداشته باشیم. ماسک بزنیم و شوخی نگیریم. بیاییم دست به دست هم کاری کنیم کارستان!
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment