بعد که مرخص شدم یک چای روی اسکله نوشهر خوردم. شاهنشاه بیرون تشریف آوردند. تنها و بیکار بودند. مرا خواستند باز هم صحبتهای متفرقه از دخترها و این طرف و آن طرف به عمل آمد عرض کردم این کشتیهای شوروی که مقابل ما لنگر انداخته اند، از لحاظ عکس گرفتن و به خصوص گرفتن مذاکرات ما ممکن است بسیار خطرناک باشند. فرمودند: این جا که حرف مهمی نمی زنیم، اگر ملاقاتهای خارجی باشد که به رامسر می رویم. عرض کردم، عرایض ما که هست، نخست وزیر هم که این جا شرفیاب می شود. فرمودند: هیچ کدامتان مطلبی ندارید که مهم باشد. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. در مورد پناهگاههایی که برای شاهنشاه در سعدآباد و نیاوران باید ساخته شود، نقشه هایی ارائه دادم نقشه های بسیار مقدماتی که با دست روی کاغذ کشیدم. فرمودند: فکر می کنم خرج بیهوده است، چون اگر شوروی بخواهد حمله اتمی بکند که خبر نخواهد داد و پناهگاه هم اثری ندارد و کشورهای دیگر هم اگر حمله به ایران بکنند هیچ وقت دسترسی به تهران پیدا نخواهند کرد.