ولادیمیر لنین جوان وقتی داستان کوتاه «اتاق شماره شش»، نوشته ی آنتوان چخوف را خواند از آن لذت برد اما خاطرش مکدر و منزجر نیز شد.
لنین در مورد این کتاب چنین می گوید:

"دی شب که خواندن این داستان کوتاه را تمام کردم، حقیقتا احساس می کردم مریض شده ام. نتوانستم در اتاقم بمانم، بلند شدم و از خانه بیرون رفتم. احساس می کردم در اتاق شماره شش زندانی شده ام."(لنين، نوشته رابرت سرویس، ترجمه بیژن اشتری، نشر ثالث، ص۱۱۷).

این داستان خواندنی، داستان اتاقی است در یک بیمارستان روانی در مسکو که در این اتاق جوان اهل اندیشه ای نیز بستری است. این جوان به دستور «اوخرانا»، پلیس مخفی تزار، دستگیر شده است. پزشک معالج این جوان که «آندرہ افیمیچ» نام دارد که پس از ملاقات با این بیمار پی می برد که او تنها عاقلی است که در شهر می شناسد.
دیدارهای مکرر پزشک معالج و این جوان و بحث های فلسفی و اجتماعی شان سبب می شود که این طبیب را نیز دیوانه بپندارند و به زور او را در همان اتاق شماره ی شش بستری کنند. یک روز و در یکی از هواخوری ها این پزشک که قصد خروج از ساختمان بیمارستان را داشت توسط نگهبان مضروب می شود و در نهایت می میرد.
پس از انقلاب اکتبر و به قدرت رسیدن لنین و پس از آن استالین، یکی از شیوه های حذف مخالفان سیاسی و منتقدان، انتقال آنها به بیمارستان روانی بود.. .
گذر تاریخ نشان داده است که دیوانگان واقعی دیکتاتورهایی هستند که سرنوشت ملتی را به تباهی می کشند و نه آنهایی که دلیرانه در برابر ایشان مقاومت می‌کنند.




برگرفته از صفحه اینستاگرام «بهزاد مهرانی»
@renaissancetranslate