وقتی دچار «بیانگیزگی» مزمن میشوید، بیمارگونه شروع به زیر سؤال بردن وجودتان (هستیتان) میکنید.
همهچیز تبدیل به شبه سوالاتی هوشمندانه میشوند که شما هیچگونه قصدی برای جواب دادنشان ندارید. و این روزمرگی لباسی بر تن شماست که نهتنها شمارا تحت تأثیر قرار داده بلکه تعریفتان میکند؛ و شما خود را سایهای انساننما میپندارید فاقد از ارزش برای پرورش هرگونه تمایل و یا حتی شگفتزده شدن دربارهی دنیا اطراف.
از هر لحاظ حقیقتاً بیارزش، و عمیقاً غایب از حضور خودید. میخواهم هر جور که میتوانم اعتراف کنم ولی قلبم خالی است. این خلأ همانند آینه است که صورتم را در آن میبینم و احساس بیزاری و وحشت میکنم. بیتفاوتیم به دیگران باعث شده در را به روی همه ببندم. در شهر مردگان زندگی میکنم و در رؤیاهایم زندانیم.
«اینگمار برگمان»
@renaissancetranslate