جشن «بهمنگان»
ایرانیان باستان یازدهمین ماه از سال و دومین روز هر ماه را «وهومن» نامگذاری کرده و هرگاه نام روز و ماه یکی می شد، آن روز را جشن می گرفتند. روز دوم بهمن ماه را «بهمنگان» یا «بهمنجنه» می نامیده اند.
ابوریحان بیرونی در «آثار الباقیه» چنین می نویسد:
«روز دوم آن روز بهمن عید است که برای توافق دو نام آن را بهمنجه نامیده اند؛ بهمن نام فرشتهٔ موکل بر بهایم است که بشر به آنها برای عمارت زمین و رفع حوایج نیازمند است و مردم پارس در دیگ هایی از جمیع دانه های مأکول با گوشت غذایی می پزند و آن را با شیر خالص می خورند و می گویند که حافظه را این غذا زیاد می کند و این روز را در چیدن گیاهان و کنار رودخانه ها و جوی ها و روغن گرفتن و تهیه بخور و سوزاندنی ها خاصیتی مخصوص است و بر این گمانند که جاماسب وزیر گشتاسب این کارها را در این روز انجام می داد و سود این اشیاء در این روز بیشتر از دیگر روزها است»
زرتشتیان در روز جشن، بهمن سرخ و بهمن زرد بر کاسه ها می افشاندند و تره و ماست و ماهی می خوردند و از کشتار حیوانات سودمند و خوردن گوشت آنان خودداری می کردند و همسایه ها «آش هفت دانه» می پختند.

@designmanufacturing