🔹...اواخر جنگ پس از آتش‌بس، بازدیدی از پالایشگاه آبادان داشتم. این پالایشگاه در دید مستقیم تیر دشمن بود و در زمان جنگ با خاک یکسان شده و واقعا خاکستر بود. مدیر خیلی خوبی داشتیم که البته هنوز هم هست‌ اما در حال حاضر بیکار است. ایشان سهم عظیمی‌ در برخی از مهمترین پروژه‌های صنعتی کشور از جمله پالایشگاه آبادان و ذوب‌آهن داشتند. زمانی که به آبادان رفتم‌ ایشان به من گفت: من در ‌این جا صد روزه پالایش نفت را آغاز می‌کنم. از آن جایی که پالایشگاه با خاک یکسان شده بود، بازسازی آن طی ۱۰۰ روز بعید به نظر می‌رسید. گفتم چگونه؟ گفت: شما فقط کمی کمک ارزی کنید. گفتم‌ این مساله‌ را در مقابل خبرنگاران اعلام کنم؟ گفت: بله اعلام کنید.

در آن دوران آقای میرزاده معاون اجرایی بنده بود. من به ایشان گفتم بررسی کنید که چه اندازه ارز برای بازسازی پالایشگاه نیاز است. ایشان اعلام کرد: ۷۰میلیون دلار ارز لازم است. من این موضوع را پشت‌ تریبون در مقابل خبرنگاران اعلام کردم، بگذریم که ایشان ۹۸ روزه پالایشگاه آبادان را با ظرفیت حدود ۲۰۰هزار بشکه نفت احیا کرد، اما نکته‌ای بسیار پر اهمیت‌تر وجود دارد.

من از آبادان مستقیم به تبریز رفتم. در مسجد جامع تبریز جمعیت زیادی حضور داشتند.
در آن جا ماجرایی که در آبادان اتفاق افتاده بود را با مردم در میان گذاشتم و اعلام کردم ما در مقابل اینکه ۱۰۰ روزه پالایشگاه آبادان احیا شود، ۷۰میلیون دلار تقبل کردیم به همین دلیل نمی‌توانیم حتی یک کوپن برنج در کشور توزیع کنیم. من هنوز فریاد الله‌اکبری که مردم در حمایت از این موضوع سر دادند هیچ جای دیگری نشنیدم. این در حالی است که در زمان جنگ آذوقه فراوان نبود و کوپن برنج برای مردم خیلی مهم بود🔹

✍#میرحسین_موسوی

🖼@Ellinne

2 comments

گوهری که فراموش ناشدنی است
این نشون میداد برای مردم اون دوره زیرساخت مهم بوده نه نان الان گمان کنم برعکس شده همه غم نان دارند