خودشیفتگی در رهبری (به انگلیسی: Narcissistic leadership)، یکی از سبک‌های رهبری است که در آن رهبر تنها به خود علاقه‌مند است. اولویت این‌گونه افراد خودشان است - که بهای آن را دیگران، و سایر اعضای گروه می‌پردازند. چنین رهبری ویژگی‌های یک خودشیفته را نشان می‌دهد: تکبر، سلطه‌خواهی و خودسری. این سبک رهبری به اندازهٔ کافی رایج است که نام یک شیوه رهبری را برای خود به دست آورده‌است.خودشیفتگی معمولاً به عنوان رفتاری ناسالم و مخرب توصیف می‌شود که: «ناشی از غرور، سرکشی، گستاخی و یک نیاز شخصی خودخواهانه برای قدرت و مورد تحسین قرار گرفتن» است.یک بررسی نشان می‌دهد: هنگامی که یک گروه در واقع بدون رهبر است، احتمالاً یک رهبر خودشیفته است که مسئولیت را بر عهده خواهد گرفت.

رهبران خودشیفته، رهبران بهتری نیستند
افراد خودشیفته نسبت به توانایی ها و استعدادهایشان دیدی اغراق آمیز دارند و همه چیز را برای خود می طلبند. و نسبت به سایرین توجهی مبذول نمی کنند.

خودشیفته‌ها قادرند واقعیت را آن‌طور که خودشان می‎خواهند در اطرافشان بوجود بیاورند، بدون توجه به واقعیت‎های عینی و شواهد و مدارک. همه چیز باید در خدمت حفظ تصویری باشد که آن‌ها از خودشان ساخته‌اند."
خبر بد این که هر چند کار کردن با خودشیفته‌ها به وضوح کار بسیار سختی است، مطالعات زیادی نشان داده‌اند که آن‌ها می‌توانند در حرفه خود موفق عمل کنند و وجودشان حتی ممکن است به نفع شرکت‌ها و ادارات باشد. نداشتن حس همدلی، سرسختی در دستیابی به موفقیت، توانایی دروغ گفتن و تقلب از جمله ویژگی‌های رایج افرادی است که تشنه رسیدن به قدرت هستند

می توان از خودباوری انسان‌های خودشیفته یک درس بزرگ گرفت.
واین است که توانایی این افراد در ساختن آینده مثل کاتالیزوری است که آن‌ها را زودتر به هدفشان می‌رساند: "دلیلش این است که آن‎ها طوری رفتار می‎کنند که انگار واقعیت ساختگی‌شان حقیقت دارد. اتفاقی که بیشتر اوقات آن‎ها را به سمت موفقیت سوق می‎دهد. این موضوع در مورد دونالد ترامپ کاملا صدق می‎کند. او باور داشت می‎تواند رئیس جمهور باشد و شد. اگر ترامپ این باور را نداشت، این اتفاق هم نمی‎افتاد."

یاد هنری فورد افتادم می گفت مشتری ما می تواند هر رنگی را برای خرید ماشین ازما انتخاب کند بشرطی که مشکی باشد.
خانم دکتر آذر صائمیان