خیلی دردناکه خواهش میکنم اعدامی های سالهای قبل از ۶۷ را هم فراموش نکنید برادر ۲۱ ساله من در ۱۱ بهمن ۱۳۶۱ دستگیر شد در تهران و بعد از یک سال جستجو ما خبردار شدیم در زندان اوین است و در یک منزل ظاهرا مسکونی در میدان فلسطین به پدر و مادر و خواهر و برادر های بالای ۳۵ سال اجازه ملاقات دادند بعد فقط هر ماه یک ملاقات در اوین فقط برای پدر و مادر و خواهرها و برادرهای بالای ۳۵ سال از پشت شیشه و در حضور ماموران زندان داشتیم تا اینکه در ۱۷ اسفند ۱۳۶۵ بدون محاکمه و بدلیل اعتصاب غذا همراه با ۳۵ زندانی دیگر اعدام شد و روز ۹ فروردین ۱۳۶۶ وقتی برای ملاقات رفته بودیم یک بقچه یک بالش کوچک و یک وصیتنامه و یک شماره قبر و قطعه به ما تحویل دادند و البته تهدید که هیچ نوع مراسمی برگزار نشود و من که آن روزها ۱۸ ساله بودم هرگز نتوانستم برادر نازنینم را ببینم. اگر خدایی وجود داشته باشد و عدالتی باید عاملان این قتل های بی حساب و کتاب پاسخ این زندگی های ناتمام و قلبهای شکسته همه خواهران و برادران و والدین این قربانیان را بدهند.
آقای محمد حرفتان که حق شونه خیلی قلب آدم ها رو می شکنه نمیدونم از اون روزها و خفقان و بی قانونی و نبود هیچ فریادرسی برای این خانواده ها چقدر اطلاع دارید ولی چیزی که ما تجربه کردیم درد و وحشتی بود بی پایان از خشونتی افسارگسیخته خانواده ها از جمله خانواده خود من تهدید شدیم به اینکه بقیه بچه ها را هم مثل حسین عزیزم سر به نیست خواهند کرد اگر حتی درد را فریاد بکشیم
خواهش میکنم اعدامی های سالهای قبل از ۶۷ را هم فراموش نکنید برادر ۲۱ ساله من در ۱۱ بهمن ۱۳۶۱ دستگیر شد در تهران و بعد از یک سال جستجو ما خبردار شدیم در زندان اوین است و در یک منزل ظاهرا مسکونی در میدان فلسطین به پدر و مادر و خواهر و برادر های بالای ۳۵ سال اجازه ملاقات دادند
بعد فقط هر ماه یک ملاقات در اوین فقط برای پدر و مادر و خواهرها و برادرهای بالای ۳۵ سال از پشت شیشه و در حضور ماموران زندان داشتیم
تا اینکه در ۱۷ اسفند ۱۳۶۵ بدون محاکمه و بدلیل اعتصاب غذا همراه با ۳۵ زندانی دیگر اعدام شد و روز ۹ فروردین ۱۳۶۶ وقتی برای ملاقات رفته بودیم یک بقچه یک بالش کوچک و یک وصیتنامه و یک شماره قبر و قطعه به ما تحویل دادند
و البته تهدید که هیچ نوع مراسمی برگزار نشود و من که آن روزها ۱۸ ساله بودم هرگز نتوانستم برادر نازنینم را ببینم.
اگر خدایی وجود داشته باشد و عدالتی باید عاملان این قتل های بی حساب و کتاب پاسخ این زندگی های ناتمام و قلبهای شکسته همه خواهران و برادران و والدین این قربانیان را بدهند.
نمیدونم از اون روزها و خفقان و بی قانونی و نبود هیچ فریادرسی برای این خانواده ها چقدر اطلاع دارید ولی چیزی که ما تجربه کردیم درد و وحشتی بود بی پایان از خشونتی افسارگسیخته
خانواده ها از جمله خانواده خود من تهدید شدیم به اینکه بقیه بچه ها را هم مثل حسین عزیزم سر به نیست خواهند کرد اگر حتی درد را فریاد بکشیم
من میگویم امام حسین کشته شد اما زینب آن را زنده کرد
شما هم زینبی عمل کنید مردم هم مثل مختار انتقال خواهند گرفت