من عاشق لحظههاییام که آدمها باور میکنند جهان جهنم نیست. همان اکنونهای رمانتیک. همان مومنتهای سانتیمانتال. همان «یه دیقه صبر کن الان میام»های لبخند برانگیز. همان «یعنی واقعا روت حساب کنم؟»هایی که چشمهای مصممات پاسخی قاطع است برای او.
من عاشق لحظههاییام که زن میانسال غرغرو در سریال «بیر» باور میکند مدیر جوانش دنبال این نیست که حالش را بگیرد. عاشق لحظههایی که باور میکنم تو تهش هر اتفاقی هم که بیفتد، هر گندی که بزنم، عصبانی میشوی اما هوایم را داری.
عاشق نلسون ماندلا وقتی بعد از ۳۷ سال از زندان بیرون آمد و همه منتظر بودند انتقام بگیرد و محکم و استوار ایستاد و گفت: «رهاش کن بره رفیق. بیا مملکتو بسازیم».
عاشق وقتی کسی با خجالت تمام خستگیهایش را میگذارد روی شانههایت و قبلش میپرسد: «میشه سرم رو بذارم اینجا؟ اجازه هست؟».
من عاشق دختر سریال «برلین»م هنگام که میرود برای اخاذی از مردی که گمان میکند کلاه سرش گذاشته و میفهمد او بزرگترین ریسک زندگیاش را در این قمار کرده.
عاشق آن لحظهای که حس میکردم میخواهم روزگار کسی را سیاه کنم و ناگهان فهمیدهام در آن موقعیت چارهای نداشته است جز انجام کاری که کرده و ناگهان همدلش میشوم.
عاشق آن لحظهای که آدمی یکهو میفهمد کل بساط نمیارزد به اینکه برنجانی دلی. لحطهای که از زمین فاصله میگیری و آن بالاها احساس میکنی چقدر دوست داری آدمها را؛ همانها حتی که زخمی بر گردهات زدهاند.
این وسط تنها یک رنج عمیق باقی میماند. اینکه یقین داری هیچ کدام از همان آدمهای دوستداشتنی، هیچ کدام از همانهایی که عاشق خودشان و لحظههایشانی حرفت را باور نمیکنند؛ به یقین باور نمیکنند. چرا که مهربانی سکه رایج این روزگار نیست؛ سلام بر اصحاب کهف.
#حمیدرضا_ابک
@Ellinne