شما نه سلطنت می‌خواید، نه جمهوری، نه شورش، نه مذاکره، نه اصلاح، نه انقلاب. فقط می‌خواید دنیا با لطافت حل شه، بی‌هزینه، با شعور و نیت خوب!
راستش از بیرون که نگاه می‌کنیم، شبیه اون مهمونای عروسی‌اید که نه می‌رقصن، نه می‌رن، فقط وسط مجلس نشستن و می‌گن: «آخ که آهنگاش چقدر بده!»۱/۱

ما تو کدوم دسته قرار می‌گیریم؟ ما که نه به پهلوی و نه هیچ اپوزوسیون دیگه‌ای امید نداریم. ما که ضدجنگ هستیم و علیه هر مداخله نظامی. ما که نگران بچه‌های ایران هستیم. ما که نگران اخراج بی‌حساب‌کتاب افغانستانی‌های مقیم ایران هستیم. ما که علیه جنایت اسراییل در فلسطین هستیم...

۲/۲شما دسته‌ی دل‌سوزان حرفه‌ایِ بی‌آزارِ همه‌چیزفهم! همزمان مخالف حکومتید، منتقد اپوزیسیون، ضدجنگ، ضدمداخله، ضداخراج، ضدجنایت... فقط یه چیز نیستید: موثر.شماها همیشه گوشه‌ی امن وایسادید، دست به هیچ‌چی نمی‌زنید، ولی واسه هر کاری یه نقد فرز و یه آه عمیق تو آستین دارید.
۳/۳همه رو می‌بینید، همه رو نقد می‌کنید، ولی وای به روزی که ازتون بپرسی: «خب، حالا چی‌کار کنیم؟»
اون‌جا یا سکوت می‌کنید یا یه مشت شعار اخلاقی می‌دید که حتی تو کتابهای دینی هم نیست
۴/۴شما همون فرهیختگان بی‌طرفِ همیشه‌دل‌نگرانید. جماعتی که همیشه وسط معرکه‌اید ولی یه خراش هم رو تنتون نیست. نه دل‌خوش به پهلوی، نه طرفدار هیچ اپوزیسیونی، نه دنبال انقلاب، نه دنبال اصلاح. یه جورایی فقط دنبال احساس خوب و وجدان تمیز آخر شبید.
۵/۵شماها هر روز دارین با خودتون قهرمان‌بازی اخلاقی درمیارین. "ما نگرانیم"... آره، نگران همه چی هستید، جز تغییر واقعی. نگران بچه‌های ایرانید، ولی فقط وقتی از تلگرام رد می‌شن. نگران افغانستانی‌ها هم هستید، تا وقتی پای هزینه دادن برا حقوقشون وسط نیاد.
۶/۶نگران فلسطین هم هستید اما وای به حال کسی که بگه باید جلوی جمهوری اسلامی هم ایستاد سریع تبدیل می‌شید به سخنگوی بخش «اما و اگر».شماها همیشه توی توییتر، منتظرید دنیا با «خرد جمعی» و «مقاومت مدنیِ بدون خشونت و بدون رنج» نجات پیدا کنه، انگار سیاست کارگاه یوگاست.
۷/۷راستش شما برای ج.ا هم نعمتی هستید. نه تنها خطری ندارید، بلکه با اون ادبیات خنثی صدای بقیه رو هم خفه می‌کنید. هر وقت صدای واقعی بلند شه، شما میاید وسط با یه جمله‌ی فاخر:
«بیایید سطح گفتگو رو بالا ببریم.»
نه عزیز، سطح گفتگو رو که بالا بردید، ولی سطح درد رو ندید گرفتید.
۸/۸وقتی مردم تو خیابون بودن، شما تو توییتر نوشتید: «خشونت از هر طرف محکومه»…
وقتی اینترنت رو قطع کردن، شما گفتید: «بیایید باهم گفتگو کنیم»…
وقتی دختر مردم رو کشتن، شما گفتید: «فقط نذاریم این موضوع سیاسی بشه»…
خب رفیق دمت گرم از نتیجه این کارهات هم میگی؟خفقان بیشتر!
۹/۹شما اونایید که همیشه یه وجب از هر جبهه فاصله دارین، که مبادا خیس شین یا یه‌وقت رنگ بگیرین. انگار توی صحنه‌ی اعتراض و مقاومت، شمایید که نقش «ناظر بی‌طرف سازمان ملل» رو بازی می‌کنید—با ژست جدی، بی‌عمل، و همیشه حاضر برای نکوهش "افراط دو طرف"!
۱۰/۱۰شما تجسم عینی همونایی هستید که وقتی خونه آتیش گرفته، به جای اینکه یه سطل آب بیارید یا حتی زنگ بزنید آتش‌نشانی، وایمیسید با لبخند محزون می‌گید: «آخ، چقدر دلم برای خونه می‌سوزه… کاش این اختلاف‌ها نبود که آتیش درست می‌کردن.» این کنش ها همونقدر موثره که خمیردندون وسط میدون جنگ
۱۱/۱۱شماها متخصص «سوز دلِ بی‌مسئولیت»‌اید. انگار رسالت‌تون اینه که همیشه از بیرون صحنه، با بغض بگید: «ما فقط انسانیم… ما فقط نگرانیم… ما نمی‌خوایم طرف هیچ‌کس باشیم.»خب باشه، شما طرف هیچ‌کس نیستید. فقط کاش حداقل یه بار طرف عدالت می‌بودید، ولی نه، حتی اون هم زیادی جناحیه براتون.
۱۲/۱۲شما می‌خواید انقلاب شه ولی مبادا شیشه‌ای شکسته بشه.حکومت عوض شه ولی یه مو از سر کسی کم نشه. رژیم بره ولی زندگی کسی مختل نشه.تازه وقتی کسی واقعاً وارد عمل می‌شه، شماها سریع‌تر از مأموران امنیتی می‌دوید وسط که: «صبر کنید! این خشونت‌آمیزه! این تفرقه می‌ندازه! اینم قبول نداریم!»
۱۳/۱۳خسته نشدید از این همه وسط بودن؟ وسط چی اصلاً؟وسطِ چی وقتی دو طرف دارن می‌میرن و شما هنوز دارید پُز تعادل می‌دید؟تعادل‌تون فقط یه اسم شیکه برای بی‌جرأتی.شما دقیقاً اونایی هستید که تاریخ همیشه با یه لبخند ازشون رد می‌شه.نه چون خائن بودید، نه چون دشمن بودید—چون هیچ‌وقت نبودید

#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad