استاد موحد در کتاب تازه انتشار یافته ی تأملات در مقاله ی "سودای مشروعیت در حکومت" به سیرت و سریرت دو پادشاه مقتدر هندوستان، سلطان محمد و فیروزشاه، می پردازد و نمونه هایی از سیاست های دین مدارانه ی ایشان را بر می شمارد. استاد موحد در بخش هایی از این مقاله ی خواندنی و عبرت آموز اشاراتی به سیاست شیعه کُشی و صوفی کُشی فیروزشاه می کند و می نویسد: از دیگر اقدامات که فیروزشاه برای اثبات علاقه ی خود به حفظ دین به عمل آورد تعقیب و آزار اقلیتِ شیعی مذهب هندوستان بود. سلطان ذی شأن [در رساله ی فتوحات خود] می فرماید: "همه را گرفتیم و بر ایشان ضَلال و اِضلال ثابت شد. غالیان را سیاست فرمودیم و دیگران را به تعزیز و تهدید و تشهیر[رسوا کردن] زجر کردیم و کتب ایشان را در ملأ عام بسوختیم."

در جایی دیگر نیز که از "ملحدان و اِباحتیان" سخن می گوید دیواری کوتاه تر از دیوار شیعه نمی یابد و بر خود می بالد و بر مسلمانان منّت می نهد:
"پیران ایشان را که شیعه بودند سرها بریدیم و دیگران را به حبس و جَلا[تبعید] تعزیر نمودیم تا شرّ ایشان از حوزه ی اسلام به کلّی مندفع گشت."

این تبِ شیعه کُشی طوایفی از صوفیه را نیز در کام مرگ انداخت. تاریخ اسلام از بسیاری صوفیان که به تهمت تشیّع گرفتار آمدند و از بسیاری از شیعیان که به صوفی‌گری متهم بودند سخن می گوید. به روایت فیروزشاه در شهر دهلی مردی بوده رکن الدین نام، ملقب به مهدی. این مرد مدعی بوده که اسرارِ "حروف" بر او مکشوف گشته و بر این ادعا کتاب ها نوشته بوده است. فیروزشاه می گوید:
"چون او را پیش ما آوردند، از حال ضَلال و اِضلال او استفسار کردیم... گفتیم تا در مجمع علمای عالم، فساد و اِفساد و اِضلال آن خبیث را ندا کنند... و به فتوای علمای دین و ائمه ی شریعت مستوجب سیاستی که باشد به نفاذ برسانند. او را با اشخاصی که معتقد و مؤیّد و مُساهمِ[شریک] او بودند بکُشتند و خاص و عام خلق درآمده، گوشت و پوست و اعضای او را پاره پاره کردند و شرّ او چنان دفع شد که جهانیان را موجب انتباه گشت."
فیروزشاه از همین مقوله داستان های متعدد و متنوع در زمره ی "فتوحات" خود بر می شمارد، مانند قلع و قمع پیروان شیخی به نام احمد بهاری که "کلمه ی اناالحق می گفت...او را زنجیر کرده، پیش ما آوردند...سیاست فرمودیم و کتابی که ساخته بود بسوختیم..."
(برای مطالعه ی بیشتر ر.ک: تأملات،ص۸۴ به بعد)

#فرهیختگان، ندای آگاهی