«بی‌بدن»؛ نسخه ارتقا یافته‌ی «علفزار»

✍️محسن خسروی

🔹اگر اهل تماشای فیلم‌های ایرانی باشید شاید در ابتدای تماشای «بی‌بدن» به یاد یک فیلم سینمایی دیگر در همین ژانر بیفتید؛ «علفزار». تمرکز هردو فیلم روی زندگی و کار یک بازپرس است. هردو تقریبا ویژگی‌های شخصیتی یکسانی دارند، هم‌سن‌وسال‌اند و تقریبا با گره‌های یکسانی دست و پنجه نرم می‌کنند.

🔹کاظم دانشی که سیمرغ بهترین فیلم‌نامه را برای «علفزار» شکار کرد این بار آمده بود تا یک فیلمنامه مشابه بنویسد. اما با وجود اصلاح برخی ایرادات، ایرادات دیگری به «بی‌بدن» اضافه کرده بود تا این اثر را مجموعا در رده پایین‌تری از علفزار قرار دهد.

🔹اما نکته مهم فیلمنامه جدای از ایرادات آن، پرداخت خوب و موثر به اتفاقات تاثیرگذار است که یکسوی آن از بازی خوب بازیگران نشات می‌گیرد. فیلم پر از لحظات درگیرکننده است و احساسات مخاطب را به خوبی جریحه‌دار می‌کند. حتی تا مرز سیاهی و پرداخت افراطی به «غم» نیز پیش می‌رود. البته باید در نظر داشت این قضیه متاثر از داستان تلخ فیلم است و از آن گریزی نیست.

🔹از طرف دیگر اما نشان دادن احساسات پدر و مادر مقتول و بیان عواطف‌شان به خوبی صورت گرفته بود. «سروش صحت» گرچه می‌توانست در کلیت داستان بیشتر از عنصر «بهت و حیرت» از عنصر «غم و سوگ» استفاده کند اما در بخش‌هایی از داستان به خوبی حس یک پدر داغدیده را منتقل می‌کند.

🔹در مقابل، این فیلم به همه چیز تاخته است. به موضوع پرداخت نصف دیه توسط اولیاء دم مقتولان زن، روابط پنهانی و نامشروع، روابط سرد پدر و فرزند در خانه، فقر، مشکلات جوانان و غیره. در عین حال لبه‌ی انتقادات او آنقدر تیز نیست که مخاطب را تکان دهد.

🔹به هر حال «بی‌بدن» گرچه مثل «علفزار» از یک داستان واقعی الهام گرفته شده بود اما انگار می‌رفت تا نسخه بهبودیافته علفزار باشد. این بهبود گرچه در بخش‌هایی مثل سکانس اول حاصل شده بود اما در بخش‌های دیگری مثل لو دادن ساده‌ی یک گره مهم در داستان ایرادات جدیدی به قصه وارد شده بود. باید منتظر ماند و دید آیا نویسنده و کارگردان برای ارائه یک اثر کاملتر تلاش خواهند کرد یا خیر.

⭐️ @HomeStars ⭐️

Comments

Be the first to add a comment