برگی از خاطرات احمد محمود
٢ آذر ۶۴: امروز بار ديگر تنگدستی را احساس کردم. زنم گفت پول آب را بايد بدهيم. گفتم تا کی مهلت داريم، گفت ششم. گفتم حالا بماند. چهار روز ديگر فرصت هست. زنم احساس کرد که ٣۴٨ تومان ندارم بدهم. دلم نمی‌خواست فکر کند پول ندارم و دلش توی هول و ولا افتد. صداش کردم و گفتم کی پول آب را می‌برد و می‌دهد. گفت خودم. گفت دارم می‌روم به طرف بانک گفتم پول آب را هم بدهم. هزار تومن بهش دادم. هزار تومانی را گرفت و گفت خيال کردم نداری. در واقع نداشتم. چند هزار تومانی گذاشته‌ام کنار که اگر مريض شديم دم در بيمارستان نميريم. چون تا پول نگيرند کسی را به بيمارستان راه نمی‌دهند و چه بسا آدم که به همين بهانه تلف شده‌اند. دل زدم به دريا و يکی از هزار تومانی‌ها را دادم. معلوم نيست چه وقت کتاب‌هايم اجازه انتشار خواهند يافت. خواهد گذشت. بايد تحمل داشت و خوشبختانه همه‌مان آدم‌های قانع و سازگاری هستيم.
«داستان يک شهر» را سال ۱٣۵٨ تمام کردم و آماده چاپ شد. انتشاراتی اميرکبير با مشکلاتی مواجه شد، بعد مصادره شد. نسخه «همسايه‌ها» تمام شد. رضا جعفری هنوز توی اميرکبير کار می‌کرد. «داستان يک شهر» را چاپ کرد، ۱۱ هزار نسخه فروش رفت. اما حالا اميرکبير به دست دولت افتاده بود. روی خوش با تجديد چاپ کارهايم نشان نمی‌داد. رضا جعفری نشر نو را تاسيس کرد. «همسايه‌ها» و «داستان يک شهر» را از اميرکبير گرفتم. قرارداد را فسخ کردم و کتاب‌ها را در اختيار نشر نو گذاشتم. «داستان يک شهر» را چاپ کرد. «زمين سوخته» را هم آماده کردم، چاپ کرد. يک ماه بعد چاپ دوم را در ٢٢ هزار نسخه چاپ کرد. آمد «همسايه‌ها» را چاپ کند که از چاپ و تجديد چاپ کارهايم جلوگيری به عمل آمد. پس از چاپ دوم «داستان يک شهر» و «زمين سوخته» ديگر چيزی چاپ نشد. اما «همسايه‌ها» باز هم به طور قاچاق افست شد. به وزارت ارشاد گفتيم که بابا، شما می‌گوييد «همسايه‌ها» نبايد چاپ شود اما بازار پر است از نسخه‌های تقلبی که به عنوان کمياب ۴ تا ۵ برابر قيمت رو جلد می‌فروشند. گفتند جمعش می‌کنيم اما نکرده‌اند. خوب، حالا دستی‌می‌ماند که به نوشتن برود؟
مجله رودکي، شماره ٢۰، سال دوم. آبان و آذر ۶٨
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
٢ آذر ۶۴: امروز بار ديگر تنگدستی را احساس کردم. زنم گفت پول آب را بايد بدهيم. گفتم تا کی مهلت داريم، گفت ششم. گفتم حالا بماند. چهار روز ديگر فرصت هست. زنم احساس کرد که ٣۴٨ تومان ندارم بدهم. دلم نمی‌خواست فکر کند پول ندارم و دلش توی هول و ولا افتد. صداش کردم و گفتم کی پول آب را می‌برد و می‌دهد. گفت خودم. گفت دارم می‌روم به طرف بانک گفتم پول آب را هم بدهم. هزار تومن بهش دادم. هزار تومانی را گرفت و گفت خيال کردم نداری. در واقع نداشتم. چند هزار تومانی گذاشته‌ام کنار که اگر مريض شديم دم در بيمارستان نميريم. چون تا پول نگيرند کسی را به بيمارستان راه نمی‌دهند و چه بسا آدم که به همين بهانه تلف شده‌اند. دل زدم به دريا و يکی از هزار تومانی‌ها را دادم. معلوم نيست چه وقت کتاب‌هايم اجازه انتشار خواهند يافت. خواهد گذشت. بايد تحمل داشت و خوشبختانه همه‌مان آدم‌های قانع و سازگاری هستيم.
«داستان يک شهر» را سال ۱٣۵٨ تمام کردم و آماده چاپ شد. انتشاراتی اميرکبير با مشکلاتی مواجه شد، بعد مصادره شد. نسخه «همسايه‌ها» تمام شد. رضا جعفری هنوز توی اميرکبير کار می‌کرد. «داستان يک شهر» را چاپ کرد، ۱۱ هزار نسخه فروش رفت. اما حالا اميرکبير به دست دولت افتاده بود. روی خوش با تجديد چاپ کارهايم نشان نمی‌داد. رضا جعفری نشر نو را تاسيس کرد. «همسايه‌ها» و «داستان يک شهر» را از اميرکبير گرفتم. قرارداد را فسخ کردم و کتاب‌ها را در اختيار نشر نو گذاشتم. «داستان يک شهر» را چاپ کرد. «زمين سوخته» را هم آماده کردم، چاپ کرد. يک ماه بعد چاپ دوم را در ٢٢ هزار نسخه چاپ کرد. آمد «همسايه‌ها» را چاپ کند که از چاپ و تجديد چاپ کارهايم جلوگيری به عمل آمد. پس از چاپ دوم «داستان يک شهر» و «زمين سوخته» ديگر چيزی چاپ نشد. اما «همسايه‌ها» باز هم به طور قاچاق افست شد. به وزارت ارشاد گفتيم که بابا، شما می‌گوييد «همسايه‌ها» نبايد چاپ شود اما بازار پر است از نسخه‌های تقلبی که به عنوان کمياب ۴ تا ۵ برابر قيمت رو جلد می‌فروشند. گفتند جمعش می‌کنيم اما نکرده‌اند. خوب، حالا دستی‌می‌ماند که به نوشتن برود؟
مجله رودکي، شماره ٢۰، سال دوم. آبان و آذر ۶٨
#فرهیختگان، صدای فرزانگان
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment