‏حق وتو محیط زیست بر پروژه های آبی، یکی از مهمترین راههای نجات تالاب‌ها، رودها، روستاها، جنگلها و منابع طبیعی از چنگال مافیای ‎سدسازی و ‎انتقال آب است. اما برای نجات آب‌های زیرزمینی نیاز به سرمایه گذاری کلان فوری در بخش کشاورزی است.
‏برای پایداری سرزمین ایران باید و ضروری است که ‎آب‌های زیرزمینی بعنوان زیرساخت در نظر گرفته شده و برای نجات آن در بخش ‎کشاورزی سرمایه گذاری شود.
کشور به کشاورزی وسیع فقرزای آب هدر ده نیاز ندارد بلکه به کشاورزی پربازده و ثروت آفرین پایدار نیاز دارد.

مطالبات کشاورزی از سمت آب بایدبه سمت گلخانه خواهی هدایت شده وچون کشاورزان توان سرمایه گذاری ندارند، سیستم حکمرانی آب باید در ازای نجات آب‌های زیرزمینی در این تغییر شیوه تولید مشارکت کند.

نمیتوان تنهابا روش‌های قهری، جریمه و بستن چاه‌ها بدون ارائه جایگزین معیشت، آب‌های زیرزمینی رانجات داد.

کشاورزی گلخانه ای و صنایع تبدیلی و تکمیلی بعنوان زنجیره تأمین وابسته به آن؛ اشتغال زا، ثروت آفرین و فقرزدا و راه حلی برای نجات آب‌های زیرزمینی و روستاهاست.


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾