تحقیقات در زمینه فقر و اشتغال زنان روستایی و موقعیت اقتصادی و تولیدی شان نشان می دهد که درحاشیه نگه داشته شدن فعالیتهای اقتصادی زنان روستایی و مطرح نشدن و عدم تعریف آنها در اسناد رسمی و باور زنان به « انسان حاشیه بودگی» از مهمترین کانون های تعمیق فقر وتبعیض علیه زنان روستایی را شکل داده است.

آنها خود را نه یکی از اضلاع تولید، بلکه «کمک حال» و فردی که وظیفه دارد کار بدون مرد و حقوق شهروندی انجام دهد می بینند. این نگرش ها چنان غالب است که کم و بیش در برنامه های کلان از جمله برنامه های توسعه ای نیز حاکم است.

برای رهایی از این نگرش بیش از هرچیز به توانمندی روان شناختی و تغییر نگرش به خود نیاز است. اما براستی جایگاه روان شناسی در برنامه های توانمندسازی کجاست؟ تا چه حد برای شکستن بتهای ذهنی که مانع خودباوری و از حاشیه بیرون آمدن است سرمایه گذاری شده است؟

🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾