نظریه نوین فضا-زمان خمیده، نسبیت عام نام گرفت تا از نظریه نخستین که گرانش را در نظر نمی گرفت و نسبیت خاص نامیده میشد، متمایز شود. این نظریه در سال 1919 به گونهای قابل توجه مورد تایید قرار گرفت. در آن هنگام یک هیئت بریتانیایی در آفریقای باختری در جریان رصد یک خورشیدگرفتگی، انحراف جزئی در مسیر نور ستارهای که از نزدیکی خورشید می گذشت مشاهده کرد. این گواهی زنده بر پیچ و تاب فضا و زمان بود و موجب بزرگترین دگرگونی در درک ما از جهانی که در آن بسر می بریم گردید؛ بزرگترین دگرگونی از زمانی که اقلیدس کتاب اصول هندسه خود را حدود 300 سال پیش از میلاد مسیح نگاشت.
نظریه نسبیت عام انیشتین فضا و زمان را از زمینهای منفصل که در آن رخدادها به وقوع می پیوندد، به بازیگران فعال ساز و کار های جهان مبدل ساخت. این امر به مسئلهای بزرگ انجامید که در صف نخست فیزیک در سده بیست و یکم برجای ماند. جهان سرشار از ماده است و ماده فضا-زمان را آنچنان پیچ و تاب می دهد که اجسام بر یکدیگر سقوط می کند.
🆔 @abarnoakhtar